Το 9:15

Το 9:15

The 9:15

«Ρόζα! Γύρισες!»

“Rosa! You’re back!”

Η νοσοκόμα από το νοσοκομείο ανεβαίνει στο λεωφορείο στον σταθμό. Γελάει και τινάζει το κρύο από το παλτό της. Είναι Δευτέρα 30 Νοεμβρίου. Η ώρα είναι οκτώ το βράδυ.

The nurse from the hospital gets on at the station. She laughs and shakes the cold off her coat. It is Monday, 30 November. It is eight o’clock in the evening.

«Γύρισα!» λέω. «Κρύο απόψε, ε;»

“I’m back!” I say. “Cold tonight, eh?”

«Πολύ κρύο. Θα χιονίσει αύριο;»

“Very cold. Is there snow tomorrow?”

«Το ράδιο λέει ναι. Το ράδιο λέει πάντα ναι.»

“The radio says yes. The radio always says yes.”

Όλο τον Νοέμβριο δουλεύω τη μέρα. Μαθαίνω δύο νέους οδηγούς. Απόψε αυτό τελειώνει. Απόψε έχω πάλι το παλιό μου λεωφορείο. Γραμμή 24, βραδινή βάρδια, από τις τέσσερις ως τις δώδεκα και μισή.

All November I work in the day. I teach two new drivers. Tonight that ends. Tonight I have my old bus again. Line 24, the evening shift, four o’clock to half past twelve.

Η γραμμή 24 είναι μικρή γραμμή. Πάει από τον κεντρικό σταθμό στην πλατεία Αγίου Νικολάου (St Nicholas Square). Εκεί είναι η τελευταία στάση. Είκοσι πέντε λεπτά πηγαίνω, είκοσι πέντε λεπτά γυρνάω. Οκτώ φορές τη νύχτα. Ξέρω κάθε στάση και κάθε λακκούβα στον δρόμο.

Line 24 is a short line. It goes from the central station to St Nicholas Square. That is the last stop. Twenty-five minutes there, twenty-five minutes back. Eight times a night. I know every stop and every hole in the road.

Ξέρω και τους επιβάτες μου. Μιλάω μαζί τους. Μιλάω με όλους. Η μητέρα μου λέει ότι μιλάω πολύ. Έχει δίκιο, αλλά δεν της το λέω.

I know my passengers too. I talk to them. I talk to everybody. My mother says I talk too much. She is right, but I don’t tell her.

Στις 9:15 είμαι πάλι στον σταθμό. Ένας άντρας ανεβαίνει στο λεωφορείο. Είναι ψηλός και αδύνατος. Έχει ένα μακρύ σκούρο παλτό και μια μαύρη θήκη. Δεν τον ξέρω.

At 9:15 I am at the station again. A man gets on. He is tall and thin. He has a long dark coat and a black case. I don’t know him.

«Καλησπέρα», λέει.

“Good evening,” he says.

«Καλησπέρα! Για πού;»

“Good evening! Where to?”

Μου δείχνει το εισιτήριό του. Δεν απαντά. Κάθεται στο πρώτο κάθισμα, πίσω μου.

He shows me his ticket. He doesn’t answer. He sits in the first seat, behind me.

Τον κοιτάζω στον καθρέφτη μου. Έχει γκρίζα μάτια και λυπημένο πρόσωπο. Τα μαλλιά του είναι μακριά και όχι πολύ περιποιημένα. Φαίνεται κουρασμένος.

I look at him in my mirror. He has grey eyes and a sad face. His hair is long and not very tidy. He looks tired.