Dziewiąta piętnaście

– Rosa! Wróciłaś!

“Rosa! You’re back!”

Pielęgniarka ze szpitala wsiada na stacji. Śmieje się i strzepuje zimno z płaszcza. Jest poniedziałek, trzydziesty listopada. Jest ósma wieczorem.

The nurse from the hospital gets on at the station. She laughs and shakes the cold off her coat. It is Monday, 30 November. It is eight o’clock in the evening.

– Wróciłam! – mówię. – Zimno dziś, co?

“I’m back!” I say. “Cold tonight, eh?”

– Bardzo zimno. Czy jutro będzie śnieg?

“Very cold. Is there snow tomorrow?”

– Radio mówi, że tak. Radio zawsze mówi, że tak.

“The radio says yes. The radio always says yes.”

Cały listopad pracuję w dzień. Uczę dwóch nowych kierowców. Dziś to się kończy. Dziś znowu mam mój stary autobus. Linia 24, wieczorna zmiana, od czwartej do w pół do pierwszej.

All November I work in the day. I teach two new drivers. Tonight that ends. Tonight I have my old bus again. Line 24, the evening shift, four o’clock to half past twelve.

Linia 24 to krótka linia. Jedzie z dworca głównego na St Nicholas Square. To jest ostatni przystanek. Dwadzieścia pięć minut tam, dwadzieścia pięć minut z powrotem. Osiem razy w nocy. Znam każdy przystanek i każdą dziurę w drodze.

Line 24 is a short line. It goes from the central station to St Nicholas Square. That is the last stop. Twenty-five minutes there, twenty-five minutes back. Eight times a night. I know every stop and every hole in the road.

Znam też moich pasażerów. Rozmawiam z nimi. Rozmawiam z każdym. Moja mama mówi, że mówię za dużo. Ma rację, ale jej tego nie mówię.

I know my passengers too. I talk to them. I talk to everybody. My mother says I talk too much. She is right, but I don’t tell her.

O dziewiątej piętnaście znowu jestem na stacji. Wsiada mężczyzna. Jest wysoki i chudy. Ma długi ciemny płaszcz i czarną walizkę. Nie znam go.

At 9:15 I am at the station again. A man gets on. He is tall and thin. He has a long dark coat and a black case. I don’t know him.

– Dobry wieczór – mówi.

“Good evening,” he says.

– Dobry wieczór! Dokąd?

“Good evening! Where to?”

Pokazuje mi bilet. Nie odpowiada. Siada na pierwszym miejscu, za mną.

He shows me his ticket. He doesn’t answer. He sits in the first seat, behind me.

Patrzę na niego w lusterku. Ma szare oczy i smutną twarz. Jego włosy są długie i niezbyt porządne. Wygląda na zmęczonego.

I look at him in my mirror. He has grey eyes and a sad face. His hair is long and not very tidy. He looks tired.

– Daleko pan jedzie? – pytam.

“Do you go far?” I ask.