Roodkapje

Er was eens, in een zeker dorp, een klein plattelandsmeisje, het mooiste schepsel dat men ooit had gezien. Haar moeder hield zielsveel van haar, en haar grootmoeder was nog veel meer met haar ingenomen.

Once upon a time, there lived in a certain village, a little country girl, the prettiest creature was ever seen. Her mother was excessively fond of her; and her grand-mother doated on her much more.

Deze goede vrouw liet voor haar een klein rood kapje maken; dat stond het meisje zo bijzonder goed, dat iedereen haar Roodkapje noemde.

This good woman got made for her a little red riding-hood; which became the girl so extremely well, that every body called her Little Red Riding-Hood.

Op een dag zei haar moeder, nadat ze enkele koeken had gebakken, tegen haar:

One day, her mother, having made some girdle-cakes, said to her:

“Ga, lieverd, en kijk eens hoe het met je grootmoe is, want ik hoor dat ze erg ziek is geweest; breng haar een koek en dit kleine potje boter.”

“Go, my dear, and see how thy grand-mamma does, for I hear she has been very ill, carry her a girdle-cake, and this little pot of butter.”

Roodkapje ging meteen op weg naar haar grootmoeder, die in een ander dorp woonde.

Little Red Riding-Hood set out immediately to go to her grand-mother, who lived in another village.

Toen ze door het bos liep, kwam ze Vadertje Wolf tegen, die vreselijk veel trek had om haar op te eten, maar hij durfde het niet, vanwege enkele takkenbossenbinders dichtbij in het bos.

As she was going thro’ the wood, she met with Gaffer Wolf, who had a very great mind to eat her up, but he durst not, because of some faggot-makers hard by in the forest.

Hij vroeg haar waar ze naartoe ging. Het arme kind, dat niet wist dat het gevaarlijk was om te blijven staan en naar een wolf te luisteren, zei tegen hem:

He asked her whither she was going. The poor child, who did not know that it was dangerous to stay and hear a Wolf talk, said to him:

“Ik ga naar mijn grootmoe en breng haar een koek en een klein potje boter van mijn mama.”

“I am going to see my grand-mamma, and carry her a girdle-cake, and a little pot of butter, from my mamma.”

“Woont ze ver weg?” vroeg de Wolf.

“Does she live far off?” said the Wolf.

“O ja,” antwoordde Roodkapje, “het is voorbij die molen die u daar ziet, bij het eerste huis van het dorp.”

“Oh! ay,” answered Little Red Riding-Hood, “it is beyond that mill you see there, at the first house in the village.”

“Wel,” zei de Wolf, “dan ga ik haar ook opzoeken: ik neem deze weg en jij die, en we zullen zien wie er het eerst is.”

“Well,” said the Wolf, “and I’ll go and see her too: I’ll go this way, and you go that, and we shall see who will be there soonest.”

De Wolf zette het op een lopen zo snel als hij kon en nam de kortste weg; en het kleine meisje ging langs de verste omweg en vermaakte zich met het rapen van noten, het najagen van vlinders en het plukken van kleine boeketjes van de bloemetjes die ze tegenkwam.

The Wolf began to run as fast as he could, taking the nearest way; and the little girl went by that farthest about, diverting herself in gathering nuts, running after butterflies, and making nosegays of such little flowers as she met with.

Het duurde niet lang voordat de Wolf bij het huis van de oude vrouw aankwam: hij klopte op de deur, klop, klop.

The Wolf was not long before he got to the old woman’s house: he knocked at the door, tap, tap.

“Wie is daar?”

“Who’s there?”