Fathers

It was Walter. His right hand was in a white bandage. He stopped at the door and looked at the letter in Ana’s hand. Then he looked at her face.

Ήταν ο Γουόλτερ. Το δεξί του χέρι ήταν σε έναν άσπρο επίδεσμο. Σταμάτησε στην πόρτα και κοίταξε το γράμμα στο χέρι της Άνα. Μετά κοίταξε το πρόσωπό της.

“I was cleaning,” Ana said quickly. “The letters were under the tins. I didn’t open anything. I’m sorry.”

«Καθάριζα», είπε γρήγορα η Άνα. «Τα γράμματα ήταν κάτω από τα κουτιά. Δεν άνοιξα τίποτα. Συγγνώμη.»

Walter walked over to her. He took the letter from her hand with his good hand. He didn’t look at it. He put it in the pocket of his apron.

Ο Γουόλτερ περπάτησε προς το μέρος της. Πήρε το γράμμα από το χέρι της με το καλό του χέρι. Δεν το κοίταξε. Το έβαλε στην τσέπη της ποδιάς του.

“Jess is taking me to the doctor at nine,” he said. “She’s worse than her grandmother. Don’t say anything to her about this. She has exams.”

«Η Τζες θα με πάει στον γιατρό στις εννέα», είπε. «Είναι χειρότερη από τη γιαγιά της. Μην της πεις τίποτα για αυτό. Έχει εξετάσεις.»

“Walter, eighteen thousand pounds is a lot of money.”

«Γουόλτερ, δεκαοκτώ χιλιάδες λίρες είναι πολλά χρήματα.»

“I know how much it is.” His voice wasn’t angry. It was only very tired. “Go and sleep, Ana. Thank you for the bread.”

«Ξέρω πόσα είναι.» Η φωνή του δεν ήταν θυμωμένη. Ήταν μόνο πολύ κουρασμένη. «Πήγαινε να κοιμηθείς, Άνα. Ευχαριστώ για το ψωμί.»

The doctor said Walter’s hand was going to be fine in two weeks. About his shaking hands, the doctor wanted to do some tests at the hospital. Walter said he didn’t have time for tests. Jess didn’t talk to him for the rest of the day.

Ο γιατρός είπε ότι το χέρι του Γουόλτερ θα είναι καλά σε δύο εβδομάδες. Για τα χέρια του που έτρεμαν, ο γιατρός ήθελε να κάνει μερικές εξετάσεις στο νοσοκομείο. Ο Γουόλτερ είπε ότι δεν είχε χρόνο για εξετάσεις. Η Τζες δεν του μίλησε για την υπόλοιπη μέρα.

On Sunday afternoon, Ana’s phone rang. It was her brother, Leo. He always called on Sundays, but usually Ana called him.

Το απόγευμα της Κυριακής, το τηλέφωνο της Άνα χτύπησε. Ήταν ο αδελφός της, ο Λέο. Της τηλεφωνούσε πάντα τις Κυριακές, αλλά συνήθως του τηλεφωνούσε η Άνα.

“How is your English?” Leo asked, and he laughed. “Do you dream in English now?”

«Πώς είναι τα αγγλικά σου;» ρώτησε ο Λέο και γέλασε. «Βλέπεις όνειρα στα αγγλικά τώρα;»

“Sometimes. I dream about bread in English.” She was sitting on the bottom stair in the bakery, near the kitchen. It was warm there. “What’s wrong, Leo? You sound strange.”

«Μερικές φορές. Βλέπω όνειρα για ψωμί στα αγγλικά.» Καθόταν στο πρώτο σκαλοπάτι στον φούρνο, κοντά στην κουζίνα. Είχε ζέστη εκεί. «Τι έχεις, Λέο; Ακούγεσαι παράξενος.»

Leo was quiet for a moment. “Dad wants to talk to you. He asks about you every day now. He’s sitting next to me. Can I give him the phone?”

Ο Λέο έμεινε σιωπηλός για μια στιγμή. «Ο μπαμπάς θέλει να σου μιλήσει. Ρωτάει για σένα κάθε μέρα τώρα. Κάθεται δίπλα μου. Μπορώ να του δώσω το τηλέφωνο;»

Ana’s hand went cold on the phone. For two years she didn’t speak to her father. Not one word. She said, “No, Leo. I’m sorry. Not now.”

Το χέρι της Άνα πάγωσε πάνω στο τηλέφωνο. Για δύο χρόνια δεν μίλησε στον πατέρα της. Ούτε μία λέξη. Είπε: «Όχι, Λέο. Συγγνώμη. Όχι τώρα.»

“Ana, please. He…”

«Άνα, σε παρακαλώ. Αυτός...»

“Not now. I have to go. I’ll call you next Sunday. I promise.” She ended the call. Then she sat on the stair and didn’t move.

«Όχι τώρα. Πρέπει να φύγω. Θα σου τηλεφωνήσω την επόμενη Κυριακή. Το υπόσχομαι.» Έκλεισε το τηλέφωνο. Μετά κάθισε στο σκαλοπάτι και δεν κουνήθηκε.