Vaders

Het was Walter. Zijn rechterhand was in een wit verband. Hij is bij de deur gestopt en heeft naar de brief in Ana’s hand gekeken. Daarna heeft hij naar haar gezicht gekeken.

It was Walter. His right hand was in a white bandage. He stopped at the door and looked at the letter in Ana’s hand. Then he looked at her face.

“Ik heb schoongemaakt,” zei Ana snel. “De brieven waren onder de blikken. Ik heb niets opengemaakt. Het spijt me.”

“I was cleaning,” Ana said quickly. “The letters were under the tins. I didn’t open anything. I’m sorry.”

Walter is naar haar toe gelopen. Hij heeft de brief met zijn goede hand uit haar hand gepakt. Hij heeft er niet naar gekeken. Hij heeft hem in de zak van zijn schort gestopt.

Walter walked over to her. He took the letter from her hand with his good hand. He didn’t look at it. He put it in the pocket of his apron.

“Jess brengt me om negen uur naar de dokter,” zei hij. “Ze is erger dan haar grootmoeder. Zeg hier niets tegen haar over. Ze heeft examens.”

“Jess is taking me to the doctor at nine,” he said. “She’s worse than her grandmother. Don’t say anything to her about this. She has exams.”

“Walter, achttienduizend pond is veel geld.”

“Walter, eighteen thousand pounds is a lot of money.”

“Ik weet hoeveel het is.” Zijn stem was niet boos. Hij was alleen heel moe. “Ga maar slapen, Ana. Dank je wel voor het brood.”

“I know how much it is.” His voice wasn’t angry. It was only very tired. “Go and sleep, Ana. Thank you for the bread.”

De dokter zei dat Walters hand over twee weken weer goed was. Voor zijn trillende handen wilde de dokter wat tests doen in het ziekenhuis. Walter zei dat hij geen tijd had voor tests. Jess heeft de rest van de dag niet met hem gepraat.

The doctor said Walter’s hand was going to be fine in two weeks. About his shaking hands, the doctor wanted to do some tests at the hospital. Walter said he didn’t have time for tests. Jess didn’t talk to him for the rest of the day.

Op zondagmiddag is Ana’s telefoon gegaan. Het was haar broer, Leo. Hij heeft altijd op zondag gebeld, maar meestal heeft Ana hem gebeld.

On Sunday afternoon, Ana’s phone rang. It was her brother, Leo. He always called on Sundays, but usually Ana called him.

“Hoe is je Engels?” vroeg Leo, en hij heeft gelachen. “Droom je nu in het Engels?”

“How is your English?” Leo asked, and he laughed. “Do you dream in English now?”

“Soms. Ik droom over brood in het Engels.” Ze was op de onderste traptrede in de bakkerij, dicht bij de keuken. Het was warm daar. “Wat is er, Leo? Je klinkt vreemd.”

“Sometimes. I dream about bread in English.” She was sitting on the bottom stair in the bakery, near the kitchen. It was warm there. “What’s wrong, Leo? You sound strange.”

Leo was even stil. “Papa wil met je praten. Hij vraagt nu elke dag naar je. Hij is naast me gaan zitten. Mag ik hem de telefoon geven?”

Leo was quiet for a moment. “Dad wants to talk to you. He asks about you every day now. He’s sitting next to me. Can I give him the phone?”

Ana’s hand is koud geworden op de telefoon. Twee jaar lang heeft ze niet met haar vader gesproken. Geen enkel woord. Ze zei: “Nee, Leo. Het spijt me. Nu niet.”

Ana’s hand went cold on the phone. For two years she didn’t speak to her father. Not one word. She said, “No, Leo. I’m sorry. Not now.”

“Ana, alsjeblieft. Hij…”

“Ana, please. He…”

“Nu niet. Ik moet gaan. Ik zal je volgende week zondag bellen. Ik beloof het.” Ze heeft de verbinding verbroken. Daarna is ze op de trap gaan zitten en heeft zich niet bewogen.

“Not now. I have to go. I’ll call you next Sunday. I promise.” She ended the call. Then she sat on the stair and didn’t move.