Η τελευταία νύχτα

Η Πρίγια έκανε στην άκρη χωρίς λέξη, και η Τζες ανέβηκε τις σκάλες στάζοντας νερό. Έβγαλε το βρεγμένο παλτό της και κοίταξε γύρω στη μικρή κουζίνα: το τετράδιο γεμάτο ονόματα, το άδειο μπολ με το κουτάλι του Ντάνιελ μέσα, τις δύο γυναίκες που προφανώς κάθονταν και μιλούσαν για ώρες. Μετά κοίταξε την Άνα. Δεν ήταν φιλικό βλέμμα. Αλλά δεν ήταν ούτε ψυχρό. Ήταν το βλέμμα κάποιου που είχε αποφασίσει να αφήσει κάτι στην άκρη για αργότερα.

Priya stood aside without a word, and Jess came up the stairs, dripping. She took off her wet coat and looked round the little kitchen: at the notebook full of names, the empty bowl with Daniel’s spoon in it, the two women who had obviously been sitting up talking for hours. Then she looked at Ana. It was not a friendly look. But it was not a cold one either. It was the look of someone who had decided to put something aside for later.

«Πες μου», είπε. «Όλα όσα σχεδιάζετε. Και μην μου πεις να ρωτήσω κάποιον άλλον».

“Tell me,” she said. “Everything you’re planning. And don’t tell me to ask somebody else.”

Έτσι της τα είπαν ανοιχτά, όπως είχε υποσχεθεί η Άνα. Την πολεοδομική επιτροπή σε τρεις εβδομάδες. Τις ενστάσεις που μπορούσαν να στείλουν οι κάτοικοι. Τις κοινοτικές μετοχές του Ντάνιελ και τη λίστα οικογενειών της Πρίγια. Η Τζες άκουγε προσεκτικά, με τους αγκώνες στο τραπέζι, και έκανε κοφτές, πρακτικές ερωτήσεις. Πόσο θα άξιζε ο φούρνος ως φούρνος; Ποιος θα τον λειτουργούσε; Τι έγινε με το χρέος του παππού της;

So they told her, in the open, as Ana had promised. The planning committee in three weeks. The objections that residents could send. Daniel’s community shares, and Priya’s list of families. Jess listened carefully, with her elbows on the table, and asked sharp, practical questions. How much would the bakery be worth as a bakery? Who would run it? What happened to her grandfather’s debt?

Μετά, στο τέλος, έκανε την ερώτηση που περίμενε η Άνα. «Γιατί έχει σημασία τι πιστεύει η πόλη για τον πατέρα μου; Πρίγια, είπες ότι δεν θα παλέψουν για το Bell’s Bakery αν δεν μάθουν την αλήθεια. Ποια αλήθεια;»

Then, at the end, she asked the question Ana had been waiting for. “Why does it matter what the town thinks about my father? Priya, you said they won’t fight for Bell’s unless they know the truth. What truth?”

Η Πρίγια κοίταξε την Άνα. Η Άνα την κοίταξε κι αυτή. Για μια στιγμή η κουζίνα ήταν πολύ ήσυχη. Μετά η Πρίγια άπλωσε το χέρι της στο τραπέζι και έπιασε το χέρι της Τζες και με τα δύο δικά της, όπως θα την κρατούσε μωρό τη νύχτα της φωτιάς.

Priya looked at Ana. Ana looked back. For a moment the kitchen was very quiet. Then Priya reached across the table and took Jess’s hand in both of hers, the way she must have held her as a baby on the night of the fire.

«Αυτό δεν είναι δικό μας για να το πούμε, καλή μου», είπε απαλά. «Ξέρω ότι κουράστηκες να το ακούς. Ξέρω ότι δεν είναι δίκαιο. Αλλά δεν είναι πια μυστικό, σου το υπόσχομαι. Απλώς περιμένει το σωστό άτομο για να το πει. Και ο παππούς σου υποσχέθηκε ότι θα σου το πει πριν από την Παρασκευή. Θα του δώσεις περιθώριο ως τότε;»

“That part isn’t ours to tell, my dear,” she said gently. “I know you’re tired of hearing it. I know it isn’t fair. But it isn’t a secret any more, I promise you that. It’s just waiting for the right person to say it. And your grandfather has promised that he will say it to you before Friday. Will you give him until then?”

Η Τζες κοίταξε τα ενωμένα χέρια τους για πολλή ώρα. Μετά έγνεψε, μία φορά. «Μέχρι την Παρασκευή», είπε. «Ούτε μία μέρα παραπάνω». Τράβηξε το τετράδιο προς το μέρος της. «Εντάξει. Τι χρειάζεστε; Μπορώ να σχεδιάσω. Μπορώ να φτιάξω αφίσες. Και όλοι στο σχολείο μου έχουν γονείς».

Jess looked at their joined hands for a long time. Then she nodded, once. “Until Friday,” she said. “Not one day longer.” She pulled the notebook towards her. “Fine. What do you need? I can draw. I can make posters. And everyone at my school has parents.”

Οι επόμενες έξι μέρες ήταν οι πιο πολυάσχολες που είχε ζήσει ποτέ η Άνα στο Hollin Bridge. Έψηνε τη νύχτα, κοιμόταν τέσσερις ώρες το απόγευμα και περνούσε κάθε άλλο λεπτό με την Πρίγια, τον Ντάνιελ και την Τζες. Η Πρίγια επισκέφτηκε κάθε σπίτι στην Bridge Street με το τετράδιό της, και τα περισσότερα σπίτια από πίσω. Ο Ντάνιελ τύπωσε φυλλάδια στο αμαξοστάσιο των λεωφορείων και άφησε μια στοίβα σε κάθε κάθισμα του N7.

The next six days were the busiest Ana had ever known in Hollin Bridge. She baked at night, slept for four hours in the afternoon, and spent every other minute with Priya, Daniel and Jess. Priya visited every house on Bridge Street with her notebook, and most of the houses behind it. Daniel printed leaflets at the bus depot and left a pile on every seat of the N7.

Η Τζες σχεδίασε μια αφίσα σε ένα βράδυ στο τραπέζι της κουζίνας στο διαμέρισμα της Πρίγια. Έδειχνε την πρόσοψη του φούρνου τη νύχτα, την πράσινη πόρτα, το ζεστό φως στο παράθυρο, και τη σιλουέτα ενός ψηλού άντρα και ενός μικρού κοριτσιού που στέκονταν μπροστά του. Από κάτω, με τα καθαρά γράμματα αρχιτέκτονα που είχε, έγραψε: ΚΡΑΤΗΣΤΕ ΤΟ ΦΩΣ ΑΝΑΜΜΕΝΟ. ΣΩΣΤΕ ΤΟ BELL’S. Μέχρι την Τετάρτη βρισκόταν στη βιτρίνα κάθε καταστήματος στην πλατεία της αγοράς.

Jess drew a poster in one evening at the kitchen table in Priya’s flat. It showed the front of the bakery at night, the green door, the warm light in the window, and the shape of a tall man and a small girl standing in front of it. Underneath, in her neat architect’s letters, she wrote: KEEP THE LIGHT ON. SAVE BELL’S. By Wednesday it was in the window of every shop on the market square.