Over the Step

Michael Bell had spent fifteen years making sure that nobody in a room ever looked at him for long, and now two hundred people had stood up and clapped at him, and he did not know where to put his hands. He had put them over his face, in the end, because it was the only place he could think of. When he took them away, the hall was sitting down again, and the small woman with the half-moon glasses was asking the committee who was in favour.

Ο Michael Bell είχε περάσει δεκαπέντε χρόνια φροντίζοντας να μην τον κοιτάζει κανείς για πολλή ώρα σε ένα δωμάτιο, και τώρα διακόσια άτομα είχαν σηκωθεί όρθια και τον χειροκροτούσαν, και δεν ήξερε πού να βάλει τα χέρια του. Τελικά τα έβαλε πάνω στο πρόσωπό του, επειδή ήταν το μόνο μέρος που μπόρεσε να σκεφτεί. Όταν τα τράβηξε, η αίθουσα καθόταν ξανά στις θέσεις της, και η μικροκαμωμένη γυναίκα με τα γυαλιά μισοφέγγαρο ρωτούσε την επιτροπή ποιος ήταν υπέρ.

One hand went up on the stage. It belonged to a heavy man at the end of the table whose name card said Cllr R. Booth and who looked, Michael thought, like someone voting for his own peace and quiet rather than for flats. It went up slowly, and then, as the man seemed to become aware of two hundred pairs of eyes, it came down again halfway and stayed there, uncertain, like a bird that could not decide where to land.

Ένα χέρι σηκώθηκε στο βήμα. Ανήκε σε έναν βαρύ άντρα στην άκρη του τραπεζιού, του οποίου το καρτελάκι έγραφε «Δημοτικός Σύμβουλος R. Booth» και ο οποίος έμοιαζε, σκέφτηκε ο Michael, με κάποιον που ψήφιζε για τη δική του ησυχία παρά για διαμερίσματα. Σηκώθηκε αργά, και μετά, καθώς ο άντρας φάνηκε να συνειδητοποιεί τα διακόσια ζευγάρια μάτια, κατέβηκε ξανά μέχρι τη μέση και έμεινε εκεί, αβέβαιο, σαν πουλί που δεν μπορούσε να αποφασίσει πού να προσγειωθεί.

“Councillor Booth, are you in favour or not?” said Councillor Hale.

«Δημοτικέ σύμβουλε Booth, είστε υπέρ ή όχι;» είπε η δημοτική σύμβουλος Hale.

“In favour,” said Councillor Booth, faintly, and put his hand all the way up, and did not look at the room.

«Υπέρ», είπε αδύναμα ο δημοτικός σύμβουλος Booth, σήκωσε το χέρι του ολόκληρο ψηλά και δεν κοίταξε προς την αίθουσα.

“One in favour. Those against?”

«Ένας υπέρ. Ποιοι είναι κατά;»

Four hands. Councillor Hale’s among them, raised briskly, without ceremony, as though she were signalling for a bus. Michael watched them go up and felt nothing at all for a moment, the way you feel nothing in the first second after you have cut yourself with a bread knife, before the blood comes.

Τέσσερα χέρια. Της δημοτικής συμβούλου Hale ανάμεσά τους, σηκωμένο κοφτά, χωρίς περιττές διατυπώσεις, σαν να έκανε σήμα σε λεωφορείο. Ο Michael τα παρακολουθούσε να σηκώνονται και για μια στιγμή δεν ένιωσε απολύτως τίποτα, όπως ακριβώς δεν νιώθεις τίποτα το πρώτο δευτερόλεπτο αφού κοπείς με ένα μαχαίρι ψωμιού, προτού εμφανιστεί το αίμα.

“The application as submitted is refused,” said Councillor Hale, and brought the gavel down. The sound it made was not loud at all, a small wooden knock on green cloth, like somebody knocking on a door at three in the morning who does not want to wake the house.

«Η αίτηση, όπως κατατέθηκε, απορρίπτεται», είπε η δημοτική σύμβουλος Hale και κατέβασε το σφυρί. Ο ήχος που έκανε δεν ήταν καθόλου δυνατός, ένα μικρό ξύλινο χτύπημα πάνω στο πράσινο ύφασμα, σαν κάποιος που χτυπάει μια πόρτα στις τρεις το πρωί και δεν θέλει να ξυπνήσει το σπίτι.

Then the hall went up like a fire. That was what he thought, and he hated that it was what he thought. But it was true: a roar of noise that seemed to come from everywhere at once, people standing, hugging, the old woman with the stick waving it in the air, Priya with her face in Ana’s shoulder, Daniel shouting something nobody could hear. In the front row, Jess had not moved. She was sitting quite still with her portfolio on her knees, and she was looking back down the hall, over all of them, at him.

Τότε η αίθουσα άναψε σαν φωτιά. Αυτό σκέφτηκε, και μισούσε το γεγονός ότι αυτό σκέφτηκε. Ήταν όμως αλήθεια: ένα βουητό θορύβου που έμοιαζε να έρχεται από everywhere ταυτόχρονα, άνθρωποι να στέκονται όρθιοι, να αγκαλιάζονται, η ηλικιωμένη γυναίκα με το μπαστούνι να το κουνάει στον αέρα, η Priya με το πρόσωπό της στον ώμο της Ana, ο Daniel να φωνάζει κάτι που κανείς δεν μπορούσε να ακούσει. Στην πρώτη σειρά, η Jess δεν είχε κουνηθεί. Καθόταν εντελώς ακίνητη με το ντοσιέ στα γόνατά της και κοίταζε πίσω στην αίθουσα, πάνω από όλους τους, εκείνον.

In the wheelchair in front of him, his father had begun to shake. Not the old tremor; something deeper, from the chest. Michael bent down to see if he was ill, and found that he was laughing, silently, on the one side of his face that still moved, with tears running down into his collar. Walter reached up with his good hand and took hold of his son’s sleeve, and held it, and did not let go.

Στο αναπηρικό αμαξίδιο μπροστά του, ο πατέρας του είχε αρχίσει να τρέμει. Όχι το παλιό τρέμουλο· κάτι βαθύτερο, από το στήθος. Ο Michael έσκυψε για να δει μήπως δεν ένιωθε καλά, και διαπίστωσε ότι γελούσε, βουβά, στη μία πλευρά του προσώπου του που κινούνταν ακόμα, με δάκρυα να κυλούν μέχρι τον γιακά του. Ο Walter άπλωσε το καλό του χέρι, έπιασε το μανίκι του γιου του, το κράτησε σφιχτά και δεν το άφηνε.