Rapunzel

There were once a man and a woman who had long in vain wished for a child. At length the woman hoped that God was about to grant her desire.

Ήταν κάποτε ένας άντρας και μια γυναίκα που για πολύ καιρό επιθυμούσαν μάταια ένα παιδί. Τελικά η γυναίκα ήλπιζε ότι ο Θεός επρόκειτο να εκπληρώσει την επιθυμία της.

These people had a little window at the back of their house from which a splendid garden could be seen, which was full of the most beautiful flowers and herbs.

Αυτοί οι άνθρωποι είχαν ένα μικρό παράθυρο στο πίσω μέρος του σπιτιού τους, από το οποίο φαινόταν ένας υπέροχος κήπος, γεμάτος με τα πιο όμορφα λουλούδια και βότανα.

It was, however, surrounded by a high wall, and no one dared to go into it because it belonged to an enchantress, who had great power and was dreaded by all the world.

Ήταν όμως περιτριγυρισμένος από έναν ψηλό τοίχο και κανείς δεν τολμούσε να μπει μέσα, επειδή ανήκε σε μια μάγισσα, η οποία είχε μεγάλη δύναμη και όλος ο κόσμος την έτρεμε.

One day the woman was standing by this window and looking down into the garden, when she saw a bed which was planted with the most beautiful rampion (rapunzel), and it looked so fresh and green that she longed for it, she quite pined away, and began to look pale and miserable.

Μια μέρα η γυναίκα στεκόταν δίπλα σε αυτό το παράθυρο και κοίταζε κάτω στον κήπο, όταν είδε ένα παρτέρι φυτεμένο με τα πιο όμορφα ραπούντζελ (ραπουνζέλ)· και έδειχναν τόσο φρέσκα και πράσινα, που τα λαχτάρησε τόσο πολύ, μαράζωσε εντελώς και άρχισε να φαίνεται χλωμή και δυστυχισμένη.

Then her husband was alarmed, and asked: ‘What ails you, dear wife?’ ‘Ah,’ she replied, ‘if I can’t eat some of the rampion, which is in the garden behind our house, I shall die.’

Τότε ο σύζυγός της ανησύχησε και ρώτησε: «Τι έχεις, αγαπημένη μου γυναίκα;» «Αχ», απάντησε εκείνη, «αν δεν μπορέσω να φάω λίγο από το ραπούντζελ που είναι στον κήπο πίσω από το σπίτι μας, θα πεθάνω».

The man, who loved her, thought: ‘Sooner than let your wife die, bring her some of the rampion yourself, let it cost what it will.’

Ο άντρας, που την αγαπούσε, σκέφτηκε: «Καλύτερα να φέρεις εσύ ο ίδιος λίγο ραπούντζελ στη γυναίκα σου, παρά να την αφήσεις να πεθάνει, ό,τι κι αν κοστίσει».

At twilight, he clambered down over the wall into the garden of the enchantress, hastily clutched a handful of rampion, and took it to his wife. She at once made herself a salad of it, and ate it greedily.

Στο σούρουπο, σκαρφάλωσε πάνω από τον τοίχο στον κήπο της μάγισσας, άρπαξε βιαστικά μια χούφτα ραπούντζελ και το πήγε στη γυναίκα του. Εκείνη έφτιαξε αμέσως μια σαλάτα με αυτό και το έφαγε λαίμαργα.

It tasted so good to her—so very good, that the next day she longed for it three times as much as before. If he was to have any rest, her husband must once more descend into the garden.

Της φάνηκε τόσο νόστιμο —τόσο πολύ νόστιμο—, που την επόμενη μέρα το λαχταρούσε τρεις φορές περισσότερο από πριν. Αν ήθελε να έχει λίγη ησυχία, ο σύζυγός της έπρεπε να κατέβει για άλλη μια φορά στον κήπο.

In the gloom of evening therefore, he let himself down again; but when he had clambered down the wall he was terribly afraid, for he saw the enchantress standing before him.

Μέσα στο σκοτάδι του δειλινού λοιπόν, κατέβηκε ξανά· αλλά όταν κατέβηκε από τον τοίχο φοβήθηκε τρομερά, γιατί είδε τη μάγισσα να στέκεται μπροστά του.

‘How can you dare,’ said she with angry look, ‘descend into my garden and steal my rampion like a thief? You shall suffer for it!’ ‘Ah,’ answered he, ‘let mercy take the place of justice, I only made up my mind to do it out of necessity.

«Πώς τολμάς», είπε εκείνη με θυμωμένο βλέμμα, «να κατεβαίνεις στον κήπο μου και να κλέβεις το ραπούντζελ μου σαν κλέφτης; Θα υποφέρεις γι’ αυτό!» «Αχ», απάντησε εκείνος, «δείξτε έλεος αντί για δικαιοσύνη, το αποφάσισα μόνο από ανάγκη.

My wife saw your rampion from the window, and felt such a longing for it that she would have died if she had not got some to eat.’

Η γυναίκα μου είδε το ραπούντζελ σας από το παράθυρο και ένιωσε τόσο μεγάλη λαχτάρα γι’ αυτό, που θα πέθαινε αν δεν έβρισκε λίγο να φάει».

Then the enchantress allowed her anger to be softened, and said to him: ‘If the case be as you say, I will allow you to take away with you as much rampion as you will, only I make one condition, you must give me the child which your wife will bring into the world; it shall be well treated, and I will care for it like a mother.’

Τότε η μάγισσα άφησε τον θυμό της να μαλακώσει και του είπε: «Αν είναι έτσι όπως τα λες, θα σου επιτρέψω να πάρεις μαζί σου όσο ραπούντζελ θέλεις, μόνο που βάζω έναν όρο: πρέπει να μου δώσεις το παιδί που θα φέρει στον κόσμο η γυναίκα σου· θα του φερθώ καλά και θα το φροντίσω σαν μητέρα».