Het Olifantenkind

In de Hoge en Verre Tijden had de Olifant, o Mijn Liefste, nog geen slurf. Hij had alleen een zwartachtige, bobbelige neus, zo groot als een laars, waar hij mee heen en weer kon wiebelen; maar hij kon er geen dingen mee oprapen.

In the High and Far-Off Times the Elephant, O Best Beloved, had no trunk. He had only a blackish, bulgy nose, as big as a boot, that he could wriggle about from side to side; but he couldn’t pick up things with it.

Maar er was één Olifant—een nieuwe Olifant—een Olifantenkind—dat vol ‘onverzadelijke nieuwsgierigheid zat, en dat betekent dat hij ontzettend veel vragen stelde. En hij woonde in Afrika, en hij vulde heel Afrika met zijn ‘onverzadelijke nieuwsgierigheden.

But there was one Elephant—a new Elephant—an Elephant’s Child—who was full of ‘satiable curtiosity, and that means he asked ever so many questions. And he lived in Africa, and he filled all Africa with his ‘satiable curtiosities.

Hij vroeg zijn lange tante, de Struisvogel, waarom haar staartveren precies zo groeiden, en zijn lange tante de Struisvogel gaf hem klappen met haar harde, harde klauw.

He asked his tall aunt, the Ostrich, why her tail-feathers grew just so, and his tall aunt the Ostrich spanked him with her hard, hard claw.

Hij vroeg zijn lange oom, de Giraffe, waardoor zijn huid gevlekt was, en zijn lange oom, de Giraffe, gaf hem klappen met zijn harde, harde hoef. En nog steeds zat hij vol ‘onverzadelijke nieuwsgierigheid!

He asked his tall uncle, the Giraffe, what made his skin spotty, and his tall uncle, the Giraffe, spanked him with his hard, hard hoof. And still he was full of ‘satiable curtiosity!

Hij vroeg zijn brede tante, het Nijlpaard, waarom haar ogen rood waren, en zijn brede tante, het Nijlpaard, gaf hem klappen met haar brede, brede hoef; en hij vroeg zijn harige oom, de Baviaan, waarom meloenen precies zo smaakten, en zijn harige oom, de Baviaan, gaf hem klappen met zijn harige, harige poot.

He asked his broad aunt, the Hippopotamus, why her eyes were red, and his broad aunt, the Hippopotamus, spanked him with her broad, broad hoof; and he asked his hairy uncle, the Baboon, why melons tasted just so, and his hairy uncle, the Baboon, spanked him with his hairy, hairy paw.

En nog steeds zat hij vol ‘onverzadelijke nieuwsgierigheid! Hij stelde vragen over alles wat hij zag, of hoorde, of voelde, of rook, of aanraakte, en al zijn ooms en zijn tantes gaven hem klappen. En nog steeds zat hij vol ‘onverzadelijke nieuwsgierigheid!

And still he was full of ‘satiable curtiosity! He asked questions about everything that he saw, or heard, or felt, or smelt, or touched, and all his uncles and his aunts spanked him. And still he was full of ‘satiable curtiosity!

Op een mooie ochtend midden in de Precessie der Equinoxen stelde dit ‘onverzadelijke Olifantenkind een nieuwe mooie vraag die hij nog nooit eerder had gesteld. Hij vroeg: “Wat eet de Krokodil als avondeten?” Toen zei iedereen: “Ssst!”

One fine morning in the middle of the Precession of the Equinoxes this ‘satiable Elephant’s Child asked a new fine question that he had never asked before. He asked, ‘What does the Crocodile have for dinner?’ Then everybody said, ‘Hush!’

op een luide en vreeswekkende toon, en ze gaven hem meteen en direct klappen, zonder op te houden, een hele tijd lang.

in a loud and dretful tone, and they spanked him immediately and directly, without stopping, for a long time.

Na een poosje, toen dat voorbij was, kwam hij de Kolokolovogel tegen, die midden in een wacht-een-beetje-doornstruik zat, en hij zei: “Mijn vader heeft me klappen gegeven, en mijn moeder heeft me klappen gegeven; al mijn tantes en ooms hebben me klappen gegeven om mijn ‘onverzadelijke nieuwsgierigheid; en nog steeds wil ik weten wat de Krokodil als avondeten eet!”

By and by, when that was finished, he came upon Kolokolo Bird sitting in the middle of a wait-a-bit thorn-bush, and he said, ‘My father has spanked me, and my mother has spanked me; all my aunts and uncles have spanked me for my ‘satiable curtiosity; and still I want to know what the Crocodile has for dinner!’

Toen zei de Kolokolovogel met een treurige kreet: “Ga naar de oevers van de grote, grijsgroene, vettige Limpoporivier, vol koortsbomen eromheen, en zoek het uit.”

Then Kolokolo Bird said, with a mournful cry, ‘Go to the banks of the great grey-green, greasy Limpopo River, all set about with fever-trees, and find out.’

De volgende ochtend, toen er niets meer over was van de Equinoxen, omdat de Precessie was voorafgegaan volgens precedent, nam dit ‘onverzadelijke Olifantenkind honderd pond bananen (de korte, kleine rode soort), en honderd pond suikerriet (de lange paarse soort), en zeventien meloenen (de groenachtige, knapperige soort), en zei tegen al zijn lieve families: “Tot ziens.

That very next morning, when there was nothing left of the Equinoxes, because the Precession had preceded according to precedent, this ‘satiable Elephant’s Child took a hundred pounds of bananas (the little short red kind), and a hundred pounds of sugar-cane (the long purple kind), and seventeen melons (the greeny-crackly kind), and said to all his dear families, ‘Goodbye.

Ik ga naar de grote, grijsgroene, vettige Limpoporivier, vol koortsbomen eromheen, om uit te zoeken wat de Krokodil als avondeten eet.” En ze gaven hem allemaal voor geluk nog een keer klappen, hoewel hij hun heel beleefd vroeg om op te houden.

I am going to the great grey-green, greasy Limpopo River, all set about with fever-trees, to find out what the Crocodile has for dinner.’ And they all spanked him once more for luck, though he asked them most politely to stop.