De schone slaapster in het bos

Er waren eens een koning en een koningin, die zo bedroefd waren dat zij geen kinderen hadden, zó bedroefd dat het niet onder woorden te brengen valt. Zij bezochten alle badplaatsen ter wereld; geloften, bedevaarten, alles werd beproefd en alles tevergeefs.

There were formerly a King and a Queen, who were so sorry that they had no children, so sorry that it cannot be expressed. They went to all the waters in the world; vows, pilgrimages, all ways were tried and all to no purpose.

Eindelijk raakte de koningin echter in verwachting, en beviel zij van een dochter.

At last, however, the Queen proved with child, and was brought to bed of a daughter.

Er werd een luisterrijk doopfeest gehouden; en de prinses kreeg alle feeën die men in het gehele koninkrijk kon vinden (men vond er zeven) tot petemoeien, opdat elk van hen haar een gave zou schenken, zoals in die dagen onder feeën gebruikelijk was, en de prinses op die wijze over alle denkbare volmaaktheden zou beschikken.

There was a very fine christening; and the Princess had for her godmothers all the Fairies they could find in the whole kingdom (they found seven), that every one of them might give her a gift, as was the custom of Fairies in those days, and that by this means the Princess might have all the perfections imaginable.

Nadat de doopplechtigheid voorbij was, keerde het voltallige gezelschap terug naar het paleis van de koning, waar een groots banket was aangericht voor de feeën.

After the ceremonies of the christening were over, all the company returned to the King’s palace, where was prepared a great feast for the Fairies.

Voor ieder van hen werd een prachtig couvert geplaatst met een cassette van massief goud, waarin zich een lepel, mes en vork bevonden, alle van louter goud bezet met diamanten en robijnen.

There was placed before every one of them a magnificent cover with a case of massive gold, wherein were a spoon, knife and fork, all of pure gold set with diamonds and rubies.

Doch juist toen zij allen aan tafel wilden gaan, zagen zij een zeer oude fee de zaal binnenkomen die men niet had uitgenodigd, omdat het meer dan vijftig jaar geleden was dat zij uit een zekere toren was gekomen, en men aannam dat zij ofwel dood, ofwel betoverd was.

But as they were all sitting down at table, they saw come into the hall a very old Fairy whom they had not invited, because it was above fifty years since she had been out of a certain tower, and she was believed to be either dead or inchanted.

De koning liet een couvert voor haar dekken, maar kon haar niet van een gouden cassette voorzien zoals de anderen, daar er slechts zeven voor de zeven feeën waren vervaardigd. De oude fee waande zich gekrenkt en mompelde tussen haar tanden een of andere dreiging.

The King ordered her a cover, but could not furnish her with a case of gold as the others, because they had seven only made for the seven Fairies. The old Fairy fancied she was slighted, and muttered some threat between her teeth.

Een van de jonge feeën, die naast haar zat, hoorde haar gemor; en oordelend dat zij de kleine prinses weleens een heilloodig geschenk zou kunnen geven, begaf zij zich, zodra men van tafel opstond, achter het wandtapijt om zich te verbergen, opdat zij als laatste het woord zou kunnen voeren en, zoveel als in haar vermogen lag, het kwaad dat de oude fee mocht beogen kon herstellen.

One of the young Fairies, who sat by her, overheard how she grumbled; and judging that she might give the little Princess some unlucky gift, went, as soon as they rose from the table, and hid herself behind the hangings, that she might speak last, and repair, as much as possible she could, the evil which the old Fairy might intend.

Ondertussen begonnen alle feeën hun gaven aan de prinses te schenken.

In the mean while all the Fairies began to give their gifts to the Princess.

De jongste schonk haar als gave dat zij het schoonste wezen ter wereld zou zijn; de volgende, dat zij het verstand van een engel zou bezitten; de derde, dat zij een wonderbaarlijke gratie zou vertonen in alles wat zij deed; de vierde, dat zij volmaakt zou dansen; de vijfde, dat zij zou zingen als een nachtegaal; en de zesde, dat zij alle soorten muziek tot in de hoogste volmaaktheid zou bespelen.

The youngest gave her for gift, that she should be the most beautiful person in the world; the next, that she should have the wit of an angel; the third, that she should have a wonderful grace in every thing she did; the fourth, that she should dance perfectly well; the fifth, that she should sing like a nightingale; and the sixth, that she should play upon all kinds of music to the utmost perfection.

Toen de beurt aan de oude fee was gekomen, sprak zij, terwijl haar hoofd meer beefde van nijd dan van ouderdom, dat de prinses haar hand zou doorboren aan een spintol en aan de wonde zou sterven.

The old Fairy’s turn coming next, with a head shaking more with spite than age, she said, that the Princess should have her hand pierced with a spindle, and die of the wound.

Deze vreselijke gave deed het gehele gezelschap beven, en eenieder barstte in tranen uit.

This terrible gift made the whole company tremble, and every body fell a-crying.