Τα κλειδιά

Ο Marco μου έδωσε έναν λοστό στις οκτώ το πρωί της Τετάρτης και ξεκινήσαμε το σπιτάκι του κυρίου Pike πριν ανοίξει η αγορά.

Marco gave me a crowbar at eight on Wednesday morning, and we started on Mr Pike’s hut before the market opened.

Είχε πει ότι θα το έκανε με έναν από τους άντρες της κουζίνας του, κι εγώ είχα πει ότι προτιμούσα να το κάνω μόνος μου. Με κοίταξε για μια στιγμή, όπως με είχε κοιτάξει όταν μου έπεσε το πρώτο δοκάρι, και μετά μου έδωσε τον λοστό. Μας πήρε τρεις ώρες. Τα παλιά δοκάρια διαλύονταν στα χέρια μας σαν βρεγμένο χαρτόνι, και το χιόνι πάνω τους κατέβαινε στους γιακάδες μας. Κάτω από τον πάγκο βρήκαμε ένα τενεκεδάκι με κομμάτια από κεριά, περίπου του 1980, και ένα παιδικό γάντι. Ο κύριος Pike στεκόταν και κοίταζε όλη την ώρα, με το κασκόλ του στρατιώτη, με τα χέρια πίσω από την πλάτη. Όταν έπεσε και η τελευταία σανίδα, μπήκε στον άδειο χώρο και στάθηκε στη μέση.

He had said he would do it with one of his kitchen men, and I had said I would rather do it myself. He had looked at me for a moment, the way he had looked at me when I dropped my first beam, and then handed me the crowbar. It took us three hours. The old beams came apart in our hands like wet cardboard, and the snow on them went down our collars. Under the counter we found a tin of candle ends from about 1980 and a child’s glove. Mr Pike stood and watched the whole time, in his soldier’s scarf, with his hands behind his back. When the last board was down he walked into the empty space and stood in the middle of it.

«Πενήντα χρόνια», είπε. «Ο πατέρας μου το έχτισε.»

“Fifty years,” he said. “My father built that.”

«Λυπάμαι.»

“I’m sorry.”

«Αυτό το είπες ήδη. Μην το ξαναπείς.» Κοίταξε τον χώρο λίγο ακόμα. «Του χρόνου θα χτίσουμε καινούριο. Από δρυ, αυτή τη φορά, όχι από πεύκο. Η δρυς αντέχει. Θα βοηθήσεις.»

“You’ve said that. Don’t say it again.” He looked at the space a while longer. “Next year we build a new one. Oak, this time, not pine. Oak lasts. You’ll help.”

«Θα βοηθήσω», είπα, και δεν σταμάτησα να σκεφτώ αν θα ήμουν εκεί για να το κάνω.

“I’ll help,” I said, and I didn’t stop to think whether I would be there to do it.

Ο Father Tom του δάνεισε ένα μακρύ τραπέζι από την αίθουσα της εκκλησίας, και η Ruth του δάνεισε ένα κόκκινο τραπεζομάντιλο να το βάλει από πάνω. Στις τέσσερις τα φώτα ήταν αναμμένα και το καρουζέλ γύριζε ξανά. Ο κύριος Pike πουλούσε κεριά από ένα δανεικό τραπέζι δίπλα στη φωτιά, και πούλησε περισσότερα απ’ ό,τι είχε πουλήσει ποτέ σε ένα απόγευμα. Οι άνθρωποι είχαν ακούσει τι είχε γίνει και ήρθαν επίτηδες.

Father Tom lent him a long table from the church hall, and Ruth lent him a red cloth to put over it. By four o’clock the lights were on and the carousel was turning again. Mr Pike was selling candles from a borrowed table next to the fire, and he sold more than he had ever sold in an afternoon. People had heard what had happened, and they came on purpose.

Νωρίτερα, στη μία, η αδελφή μου είχε κατέβει στο μαγαζί, όπου στεκόμουν πίσω από το ταμείο, γιατί ο πατέρας μου είχε πάει να κοιμηθεί για μία ώρα. Κρατούσε το κινητό της στο χέρι και είχε ένα πρόσωπο που δεν μπορούσα να το διαβάσω.

Earlier, at one, my sister had come down to the shop, where I was behind the till, because my father had gone to sleep for an hour. She had her phone in her hand and a face I couldn’t read.

«Ο διευθυντής μου θα τυπώσει αύριο κάτι δικό μου», είπε. «Μια στήλη. Εξακόσιες λέξεις, χωρίς ονόματα. Δεν είναι η ιστορία για την οποία γύρισα σπίτι.» Έβαλε το κινητό στην τσέπη. «Και το όνομά μου μένει στη λίστα του Ιανουαρίου. Άρα αυτό ήταν.»

“My editor’s printing something of mine tomorrow,” she said. “A column. Six hundred words, no names. It’s not the story I came home for.” She put the phone in her pocket. “And my name stays on the January list. So that’s that.”

«Χάνεις τη δουλειά σου.»

“You’re losing your job.”

«Τον Ιανουάριο. Όπως κι εσύ, μόνο πιο αργά.» Ακούμπησε στον πάγκο, εκεί που στέκονται οι πελάτες. «Δεν θα με ρωτήσεις γιατί.»

“In January. Like you, only slower.” She leaned on the counter, where customers stand. “You’re not going to ask me why.”

«Όχι», είπα. «Εσύ δεν με ρώτησες.»

“No,” I said. “You didn’t ask me.”

Με κοίταξε για πολλή ώρα, και μετά γέλασε. Πήρε ένα σοκολατένιο νόμισμα από το κουτί δίπλα στο ταμείο και δεν το πλήρωσε, όπως έκανε όταν ήταν οκτώ χρονών. «Ο μπαμπάς θα χαρεί πολύ», είπε. «Δύο στόματα να θρέψει.» Μετά έβγαλε το παλτό της και άρχισε να βάζει έξω τις εφημερίδες. Δουλέψαμε δίπλα δίπλα όλο το απόγευμα, χωρίς να μιλάμε για τίποτα, κάτι που στην οικογένειά μας είναι μια μορφή αγάπης.

She looked at me for a long moment, and then she laughed. She took a chocolate coin from the box by the till and didn’t pay for it, the way she used to when she was eight. “Dad will be delighted,” she said. “Two of us to feed.” Then she took off her coat and started putting out the newspapers. We worked side by side all afternoon without talking about anything, which in my family is a kind of love.