รอบโลกใน 80 วัน

มิสเตอร์ฟอกก์กับคนรับใช้คนใหม่

Mr Fogg and His New Servant

ฟีเลียส ฟอกก์ อาศัยอยู่ในลอนดอนในปี 1872 บ้านของเขาอยู่ที่บ้านเลขที่ 7 ถนนแซวิลล์โรว์ ในย่านคนรวยของเมือง เขาเป็นสมาชิกของรีฟอร์มคลับ

Phileas Fogg lived in London in 1872. His house was at number 7, Saville Row, in the rich part of the city. He was a member of the Reform Club.

ไม่มีใครรู้เรื่องเกี่ยวกับมิสเตอร์ฟอกก์มากนัก เขาอายุประมาณสี่สิบปี รูปร่างสูงและใจเย็น มีใบหน้าซีดและเคราบาง เขาไม่เคยพูดมาก บางคนคิดว่าเขาเป็นคนลึกลับ

Nobody knew much about Mr Fogg. He was about forty years old, tall and calm, with a pale face and a light beard. He never talked much. Some people thought he was a mysterious man.

เขารวยไหม ใช่ เขารวยมาก แต่ไม่มีใครรู้ว่าเงินของเขามาจากไหน เขาไม่มีงานทำ ไม่มีร้านค้า และไม่มีเรือ เขาไม่ได้เป็นสมาชิกของคลับอื่นใดเลย เมื่อคนจนต้องการความช่วยเหลือ มิสเตอร์ฟอกก์ให้เงินอย่างเงียบๆ บ่อยครั้งที่คนจนไม่เคยรู้ว่าใครช่วยเขา

Was he rich? Yes, very rich. But nobody knew where his money came from. He had no job, no shop and no ships. He was not a member of any other club. When a poor man needed help, Mr Fogg gave money quietly. Often the poor man never learned who helped him.

เขาเดินทางไหม ไม่มีใครแน่ใจ ที่คลับ สมาชิกมักจะพูดคุยเกี่ยวกับประเทศที่อยู่ไกล มิสเตอร์ฟอกก์ฟัง และบางครั้งเขาก็แก้ไขให้ถูกต้องด้วยคำพูดที่ชัดเจนไม่กี่คำ เขาดูเหมือนรู้จักทุกที่ในโลก แต่หลายปีที่ผ่านมาไม่มีใครเห็นเขาออกไปนอกลอนดอนเลย

Did he travel? Nobody was sure. At the club, the members often talked about far countries. Mr Fogg listened, and sometimes he corrected them in a few clear words. He seemed to know every place in the world. But for many years nobody saw him outside London.

วันเวลาของเขาเหมือนเดิมเสมอ เขาไม่มีภรรยาและไม่มีลูก เขาไม่มีเพื่อนสนิท และเขาอาศัยอยู่คนเดียวกับคนรับใช้หนึ่งคน เขากินอาหารเช้าและอาหารเย็นที่คลับ ในห้องเดิม ที่โต๊ะเดิม และในเวลาเดิม เขาไม่เคยร่วมกินอาหารกับสมาชิกคนอื่นเลย เวลาเที่ยงคืนตรงเขากลับบ้านและเข้านอน

His days were always the same. He had no wife and no children. He had no close friends, and he lived alone with one servant. He had breakfast and dinner at the club, in the same room, at the same table, at the same time. He never ate with the other members. At exactly midnight he went home and went to bed.

ความสุขอย่างเดียวของเขาคือหนังสือพิมพ์และการเล่นไพ่วิสต์ มิสเตอร์ฟอกก์ชนะบ่อยครั้ง แต่เขาไม่เคยเก็บเงินไว้เลย เขาให้เงินแก่คนที่ต้องการ สำหรับเขา เกมไม่ได้เกี่ยวกับเงิน มันเป็นการต่อสู้อย่างเงียบๆ และเขาชอบมัน

His only pleasures were the newspapers and whist. Mr Fogg often won, but he never kept the money. He gave it to people in need. For him, the game was not about money. It was a quiet fight, and he liked it.

มิสเตอร์ฟอกก์ต้องการคนรับใช้ที่สมบูรณ์แบบ ชายคนนั้นต้องตรงต่อเวลาทุกนาทีในทุกวัน ในวันที่สองตุลาคมนี้ มิสเตอร์ฟอกก์ไล่เจมส์ ฟอร์สเตอร์ คนรับใช้ของเขาออก ทำไมหรือ ฟอร์สเตอร์นำน้ำสำหรับโกนหนวดที่อุณหภูมิ 84 องศาฟาเรนไฮต์มาให้เขา มิสเตอร์ฟอกก์ต้องการ 86 องศา ตอนนี้มิสเตอร์ฟอกก์กำลังรอคนรับใช้คนใหม่ ชายคนนั้นกำลังจะมาในช่วงระหว่างสิบเอ็ดโมงถึงสิบเอ็ดโมงครึ่ง

Mr Fogg wanted a perfect servant. The man had to be on time to the minute, every day. On this second of October, Mr Fogg sent away his servant, James Forster. Why? Forster brought him shaving water at 84 degrees Fahrenheit. Mr Fogg wanted 86 degrees. Now Mr Fogg was waiting for a new servant. The man was coming between eleven o’clock and half past eleven.

มิสเตอร์ฟอกก์นั่งอยู่ในเก้าอี้มีที่วางแขน เท้าทั้งสองชิดกัน มือทั้งสองวางอยู่บนหัวเข่า และหลังของเขาตรง เขาเฝ้ามองดูนาฬิกา มันเป็นนาฬิกาเรือนใหญ่ที่บอกชั่วโมง นาที วินาที วัน และปี เวลาสิบเอ็ดโมงครึ่งเขาออกจากบ้านไปคลับเสมอ

Mr Fogg sat in his armchair. His feet were together, his hands were on his knees, and his back was straight. He was watching his clock. It was a big clock that showed the hours, the minutes, the seconds, the days and the years. At half past eleven he always left for the club.

มีคนเคาะประตู เจมส์ ฟอร์สเตอร์ เดินเข้ามา

Someone knocked at the door. James Forster came in.

“คนรับใช้คนใหม่ครับท่าน” เขาพูด

“The new servant, sir,” he said.

ชายหนุ่มอายุสามสิบปีเดินตามหลังเขาเข้ามาและโค้งคำนับ

A young man of thirty came in behind him and bowed.

“เธอเป็นคนฝรั่งเศส ฉันคิดว่าอย่างนั้น” มิสเตอร์ฟอกก์พูด “และเธอชื่อจอห์นใช่ไหม”

“You are French, I think,” said Mr Fogg. “And your name is John?”

“ฌ็องครับท่าน ถ้าท่านไม่ว่าอะไร” ชายหนุ่มพูด “ฌ็อง ปาสปาร์ตู คนเรียกผมว่าปาสปาร์ตูเพราะผมทำได้หลายอย่าง ผมเป็นคนซื่อสัตย์ครับท่าน แต่ผมเคยทำงานหลายอย่าง ผมเคยร้องเพลงตามถนน ผมเคยขี่ม้าในคณะละครสัตว์ ผมเคยสอนกีฬา ในปารีสผมเคยเป็นนักดับเพลิง และผมช่วยในกองไฟใหญ่หลายครั้ง ห้าปีก่อนผมมาอังกฤษและเป็นคนรับใช้ ผมได้ยินว่าท่านเป็นสุภาพบุรุษที่ตรงเวลาที่สุดในอังกฤษ ผมจึงมาหาท่าน ผมอยากมีชีวิตที่สงบเงียบ ผมอยากลืมชื่อปาสปาร์ตู”

“Jean, monsieur, if you please,” said the young man. “Jean Passepartout. People call me Passepartout because I can do many things. I am an honest man, monsieur, but I have had many jobs. I sang in the streets. I rode horses in a circus. I taught sport. In Paris I was a fireman, and I helped at many big fires. Five years ago I came to England and became a servant. I heard that you are the most exact gentleman in England. So I came to you. I want a quiet life. I want to forget the name Passepartout.”