Ashputtel

The wife of a rich man fell sick; and when she felt that her end drew nigh, she called her only daughter to her bed-side, and said, ‘Always be a good girl, and I will look down from heaven and watch over you.’

De vrouw van een rijke man werd ziek; en toen ze voelde dat haar einde naderde, riep ze haar enige dochter bij haar bed en zei: “Wees altijd een braaf meisje, dan zal ik vanuit de hemel neerkijken en over je waken.”

Soon afterwards she shut her eyes and died, and was buried in the garden; and the little girl went every day to her grave and wept, and was always good and kind to all about her.

Kort daarna sloot ze haar ogen en stierf, en ze werd begraven in de tuin; en het kleine meisje ging elke dag naar haar graf en huilde, en ze was altijd braaf en vriendelijk voor iedereen om haar heen.

And the snow fell and spread a beautiful white covering over the grave; but by the time the spring came, and the sun had melted it away again, her father had married another wife.

En de sneeuw viel en spreidde een prachtige witte deken over het graf; maar tegen de tijd dat de lente kwam en de zon die weer had weggesmolten, was haar vader met een andere vrouw getrouwd.

This new wife had two daughters of her own, that she brought home with her; they were fair in face but foul at heart, and it was now a sorry time for the poor little girl. ‘What does the good-for-nothing want in the parlour?’

Deze nieuwe vrouw had zelf twee dochters, die ze met zich mee naar huis bracht; ze waren mooi van gezicht maar slecht van hart, en het was nu een nare tijd voor het arme kleine meisje. “Wat moet die nietsnut in de salon?”

said they; ‘they who would eat bread should first earn it; away with the kitchen-maid!’ Then they took away her fine clothes, and gave her an old grey frock to put on, and laughed at her, and turned her into the kitchen.

zeiden ze; “wie brood wil eten, moet het eerst verdienen; weg met de keukenmeid!” Toen pakten ze haar mooie kleren af, gaven haar een oude grijze jurk om aan te trekken, lachten haar uit en stuurden haar naar de keuken.

There she was forced to do hard work; to rise early before daylight, to bring the water, to make the fire, to cook and to wash. Besides that, the sisters plagued her in all sorts of ways, and laughed at her.

Daar werd ze gedwongen om zwaar werk te doen; vroeg opstaan voor dag en dauw, water halen, het vuur aanmaken, koken en wassen. Bovendien plaagden de zusters haar op allerlei manieren en lachten ze haar uit.

In the evening when she was tired, she had no bed to lie down on, but was made to lie by the hearth among the ashes; and as this, of course, made her always dusty and dirty, they called her Ashputtel.

’s Avonds, als ze moe was, had ze geen bed om op te liggen, maar moest ze bij de haard tussen de as gaan liggen; en omdat ze hierdoor natuurlijk altijd stoffig en vuil was, noemden ze haar Ashputtel.

It happened once that the father was going to the fair, and asked his wife’s daughters what he should bring them. ‘Fine clothes,’ said the first; ‘Pearls and diamonds,’ cried the second.

Het gebeurde eens dat de vader naar de jaarmarkt ging, en hij vroeg de dochters van zijn vrouw wat hij voor hen mee moest brengen. “Mooie kleren,” zei de eerste; “Parels en diamanten,” riep de tweede.

‘Now, child,’ said he to his own daughter, ‘what will you have?’ ‘The first twig, dear father, that brushes against your hat when you turn your face to come homewards,’ said she.

“Nou, kind,” zei hij tegen zijn eigen dochter, “wat wil jij hebben?” “De eerste tak, lieve vader, die tegen uw hoed veegt wanneer u zich omdraait om naar huis te gaan,” zei ze.

Then he bought for the first two the fine clothes and pearls and diamonds they had asked for: and on his way home, as he rode through a green copse, a hazel twig brushed against him, and almost pushed off his hat: so he broke it off and brought it away; and when he got home he gave it to his daughter.

Toen kocht hij voor de eerste twee de mooie kleren en de parels en diamanten waar ze om gevraagd hadden: en op weg naar huis, toen hij door een groen bosje reed, veegde een hazelaartak tegen hem aan en stootte bijna zijn hoed af: dus brak hij hem af en nam hem mee; en toen hij thuiskwam, gaf hij hem aan zijn dochter.

Then she took it, and went to her mother’s grave and planted it there; and cried so much that it was watered with her tears; and there it grew and became a fine tree.

Toen nam ze die aan, ging naar het graf van haar moeder en plantte hem daar; en ze huilde zo erg dat hij werd begoten met haar tranen; en daar groeide hij en werd een mooie boom.

Three times every day she went to it and cried; and soon a little bird came and built its nest upon the tree, and talked with her, and watched over her, and brought her whatever she wished for.

Drie keer per dag ging ze ernaartoe en huilde; en al snel kwam er een vogeltje dat zijn nest in de boom bouwde, met haar praatte, over haar waakte en haar bracht wat ze maar wenste.