Ashputtel

The wife of a rich man fell sick; and when she felt that her end drew nigh, she called her only daughter to her bed-side, and said, ‘Always be a good girl, and I will look down from heaven and watch over you.’

Η σύζυγος ενός πλούσιου άντρα αρρώστησε· και όταν ένιωσε ότι το τέλος της πλησίαζε, κάλεσε τη μοναχοκόρη της κοντά στο κρεβάτι της και είπε: «Να είσαι πάντα καλό κορίτσι, κι εγώ θα κοιτάζω από τον ουρανό και θα σε προσέχω».

Soon afterwards she shut her eyes and died, and was buried in the garden; and the little girl went every day to her grave and wept, and was always good and kind to all about her.

Λίγο αργότερα έκλεισε τα μάτια της και πέθανε, και την έθαψαν στον κήπο· και το μικρό κορίτσι πήγαινε κάθε μέρα στον τάφο της κι έκλαιγε, κι ήταν πάντα καλό και ευγενικό με όλους γύρω του.

And the snow fell and spread a beautiful white covering over the grave; but by the time the spring came, and the sun had melted it away again, her father had married another wife.

Και το χιόνι έπεσε κι άπλωσε ένα όμορφο λευκό σκέπασμα πάνω από τον τάφο· αλλά μέχρι να έρθει η άνοιξη και να το λιώσει πάλι ο ήλιος, ο πατέρας της είχε παντρευτεί μια άλλη γυναίκα.

This new wife had two daughters of her own, that she brought home with her; they were fair in face but foul at heart, and it was now a sorry time for the poor little girl. ‘What does the good-for-nothing want in the parlour?’

Αυτή η νέα γυναίκα είχε δύο δικές της κόρες, τις οποίες έφερε μαζί της στο σπίτι· είχαν όμορφο πρόσωπο αλλά κακιά καρδιά, και ήταν πια ένας δύσκολος καιρός για το φτωχό μικρό κορίτσι. «Τι θέλει η αχαΐρευτη στο σαλόνι;»

said they; ‘they who would eat bread should first earn it; away with the kitchen-maid!’ Then they took away her fine clothes, and gave her an old grey frock to put on, and laughed at her, and turned her into the kitchen.

είπαν εκείνες· «όποιος θέλει να φάει ψωμί πρέπει πρώτα να το κερδίσει· έξω η υπηρέτρια της κουζίνας!» Τότε της πήραν τα όμορφα ρούχα της, της έδωσαν να φορέσει ένα παλιό γκρίζο φόρεμα, την κορόιδεψαν και την έστειλαν στην κουζίνα.

There she was forced to do hard work; to rise early before daylight, to bring the water, to make the fire, to cook and to wash. Besides that, the sisters plagued her in all sorts of ways, and laughed at her.

Εκεί ήταν αναγκασμένη να κάνει βαριές δουλειές· να σηκώνεται νωρίς πριν ξημερώσει, να φέρνει το νερό, να ανάβει τη φωτιά, να μαγειρεύει και να πλένει. Εκτός από αυτό, οι αδελφές τη βασάνιζαν με κάθε λογής τρόπους και την κορόιδευαν.

In the evening when she was tired, she had no bed to lie down on, but was made to lie by the hearth among the ashes; and as this, of course, made her always dusty and dirty, they called her Ashputtel.

Το βράδυ, όταν ήταν κουρασμένη, δεν είχε κρεβάτι για να ξαπλώσει, αλλά την ανάγκαζαν να κοιμάται δίπλα στο τζάκι ανάμεσα στις στάχτες· κι επειδή αυτό, φυσικά, την έκανε πάντα σκονισμένη και βρώμικη, την ονόμασαν Άσμπουτελ.

It happened once that the father was going to the fair, and asked his wife’s daughters what he should bring them. ‘Fine clothes,’ said the first; ‘Pearls and diamonds,’ cried the second.

Έτυχε κάποτε ο πατέρας να πηγαίνει στο παζάρι, και ρώτησε τις κόρες της γυναίκας του τι να τους φέρει. «Όμορφα ρούχα», είπε η πρώτη· «Μαργαριτάρια και διαμάντια», φώναξε η δεύτερη.

‘Now, child,’ said he to his own daughter, ‘what will you have?’ ‘The first twig, dear father, that brushes against your hat when you turn your face to come homewards,’ said she.

«Εμπρός, παιδί μου», είπε στη δική του κόρη, «εσύ τι θα ήθελες;» «Το πρώτο κλαράκι, αγαπημένε μου πατέρα, που θα αγγίξει το καπέλο σου όταν θα γυρίσεις για να έρθεις πίσω στο σπίτι», είπε εκείνη.

Then he bought for the first two the fine clothes and pearls and diamonds they had asked for: and on his way home, as he rode through a green copse, a hazel twig brushed against him, and almost pushed off his hat: so he broke it off and brought it away; and when he got home he gave it to his daughter.

Έπειτα αγόρασε για τις δύο πρώτες τα όμορφα ρούχα και τα μαργαριτάρια και τα διαμάντια που είχαν ζητήσει· και στον δρόμο για το σπίτι, καθώς ίππευε μέσα από ένα πράσινο αλσύλλιο, ένα κλαδάκι φουντουκιάς τον άγγιξε και παραλίγο να του ρίξει το καπέλο· έτσι το έκοψε και το πήρε μαζί του· και όταν έφτασε στο σπίτι, το έδωσε στην κόρη του.

Then she took it, and went to her mother’s grave and planted it there; and cried so much that it was watered with her tears; and there it grew and became a fine tree.

Τότε εκείνη το πήρε, πήγε στον τάφο της μητέρας της και το φύτεψε εκεί· κι έκλαψε τόσο πολύ που ποτίστηκε με τα δάκρυά της· κι εκείνο μεγάλωσε και έγινε ένα όμορφο δέντρο.

Three times every day she went to it and cried; and soon a little bird came and built its nest upon the tree, and talked with her, and watched over her, and brought her whatever she wished for.

Τρεις φορές κάθε μέρα πήγαινε εκεί και έκλαιγε· και σύντομα ένα μικρό πουλί ήρθε κι έχτισε τη φωλιά του πάνω στο δέντρο, και μιλούσε μαζί της, την πρόσεχε και της έφερνε ό,τι επιθυμούσε.