Diogenes the Wise Man

At Corinth, in Greece, there lived a very wise man whose name was Diogenes. Men came from all parts of the land to see him and hear him talk.

In Korinthe, in Griekenland, woonde een heel wijze man die Diogenes heette. Mensen kwamen uit alle delen van het land om hem te zien en te horen praten.

But wise as he was, he had some very queer ways. He did not believe that any man ought to have more things than he really needed; and he said that no man needed much.

Maar hoe wijs hij ook was, hij had een paar heel vreemde gewoonten. Hij geloofde niet dat iemand meer spullen zou moeten hebben dan hij werkelijk nodig had; en hij zei dat niemand veel nodig had.

And so he did not live in a house, but slept in a tub or barrel, which he rolled about from place to place. He spent his days sitting in the sun, and saying wise things to those who were around him.

En daarom woonde hij niet in een huis, maar sliep hij in een tobbe of ton, die hij van plek naar plek rolde. Hij bracht zijn dagen door zittend in de zon, en zei wijze dingen tegen de mensen om hem heen.

At noon one day, Diogenes was seen walking through the streets with a lighted lantern, and looking all around as if in search of something.

Op een dag om twaalf uur ‘s middags zag men Diogenes door de straten lopen met een brandende lantaarn, terwijl hij overal om zich heen keek alsof hij naar iets zocht.

“Why do you carry a lantern when the sun is shining?” some one said.

“Waarom draagt u een lantaarn terwijl de zon schijnt?”, zei iemand.

“I am looking for an honest man,” answered Diogenes.

“Ik zoek een eerlijke man”, antwoordde Diogenes.

When Alexander the Great went to Corinth, all the foremost men in the city came out to see him and to praise him. But Diogenes did not come; and he was the only man for whose opinions Alexander cared.

Toen Alexander de Grote naar Korinthe ging, kwamen alle voornaamste mannen van de stad naar buiten om hem te zien en te prijzen. Maar Diogenes kwam niet; en hij was de enige man om wiens mening Alexander gaf.

And so, since the wise man would not come to see the king, the king went to see the wise man. He found Diogenes in an out-of-the-way place, lying on the ground by his tub. He was enjoying the heat and the light of the sun.

En dus, omdat de wijze man niet naar de koning wilde komen, ging de koning naar de wijze man toe. Hij vond Diogenes op een afgelegen plek, liggend op de grond bij zijn ton. Hij genoot van de warmte en het licht van de zon.

When he saw the king and a great many people coming, he sat up and looked at Alexander. Alexander greeted him and said,—

Toen hij de koning en heel veel mensen zag aankomen, ging hij overeind zitten en keek naar Alexander. Alexander begroette hem en zei:—

“Diogenes, I have heard a great deal about your wisdom. Is there anything that I can do for you?”

“Diogenes, ik heb veel gehoord over uw wijsheid. Is er iets wat ik voor u kan doen?”

“Yes,” said Diogenes. “You can stand a little on one side, so as not to keep the sunshine from me.”

“Ja”, zei Diogenes. “U kunt een beetje opzij gaan staan, zodat u de zon niet voor mij weghoudt.”

This answer was so different from what he expected, that the king was much surprised. But it did not make him angry; it only made him admire the strange man all the more. When he turned to ride back, he said to his officers,—

Dit antwoord was zo anders dan hij had verwacht, dat de koning erg verbaasd was. Maar het maakte hem niet boos; het zorgde er alleen maar voor dat hij de vreemde man nog meer bewonderde. Toen hij zich omdraaide om terug te rijden, zei hij tegen zijn officieren:—

“Say what you will; if I were not Alexander, I would like to be Diogenes.”

“Zeg wat u wilt; als ik Alexander niet was, zou ik Diogenes willen zijn.”