Het experiment van Dr. Heidegger

Die hoogst merkwaardige man, de oude Dr. Heidegger, nodigde eens vier eerbiedwaardige vrienden uit om hem te ontmoeten in zijn studeervertrek.

That very singular man, old Dr. Heidegger, once invited four venerable friends to meet him in his study.

Het gezelschap bestond uit drie heren met witte baarden, de heer Medbourne, kolonel Killigrew en de heer Gascoigne, en een verwelkte dame van stand, die de Weduwe Wycherly heette.

There were three white-bearded gentlemen, Mr. Medbourne, Colonel Killigrew, and Mr. Gascoigne, and a withered gentlewoman, whose name was the Widow Wycherly.

Het waren allen zwaarmoedige oude schepsels die tegenspoed hadden gekend in het leven, en wier grootste rampspoed het was dat zij niet al lang in hun graf lagen.

They were all melancholy old creatures, who had been unfortunate in life, and whose greatest misfortune it was that they were not long ago in their graves.

De heer Medbourne was in de kracht van zijn leven een welvarend koopman geweest, maar had alles verloren door een doldrieste speculatie en was nu weinig beter dan een bedelaar.

Mr. Medbourne, in the vigor of his age, had been a prosperous merchant, but had lost his all by a frantic speculation, and was now little better than a mendicant.

Kolonel Killigrew had zijn beste jaren, alsmede zijn gezondheid en vermogen, verkwist aan het najagen van zondige genoegens, wat een broedsel van kwalen had voortgebracht, zoals jicht en diverse andere kwellingen van ziel en lichaam.

Colonel Killigrew had wasted his best years, and his health and substance, in the pursuit of sinful pleasures, which had given birth to a brood of pains, such as the gout, and divers other torments of soul and body.

De heer Gascoigne was een geruïneerd politicus, een man met een kwalijke reputatie, of althans zo bekend geweest tot de tijd hem aan de kennis van het huidige geslacht had onttrokken en hem veeleer onopgemerkt dan berucht had gemaakt.

Mr. Gascoigne was a ruined politician, a man of evil fame, or at least had been so till time had buried him from the knowledge of the present generation, and made him obscure instead of infamous.

Wat de Weduwe Wycherly betreft: de overlevering verhaalt dat zij in haar tijd een grote schoonheid was; maar sinds geruime tijd leefde zij in diepe afzondering vanwege zekere schandalige verhalen die de deftige burgerij van het stadje tegen haar hadden ingenomen.

As for the Widow Wycherly, tradition tells us that she was a great beauty in her day; but, for a long while past, she had lived in deep seclusion, on account of certain scandalous stories which had prejudiced the gentry of the town against her.

Het is een vermeldenswaardige omstandigheid dat elk van deze drie oude heren, de heer Medbourne, kolonel Killigrew en de heer Gascoigne, vroege aanbidders waren geweest van de Weduwe Wycherly, en ooit op het punt hadden gestaan elkaar omwille van haar de keel af te snijden.

It is a circumstance worth mentioning that each of these three old gentlemen, Mr. Medbourne, Colonel Killigrew, and Mr. Gascoigne, were early lovers of the Widow Wycherly, and had once been on the point of cutting each other’s throats for her sake.

En alvorens verder te gaan, wil ik slechts laten doorschemeren dat Dr. Heidegger en al zijn vier gasten soms voor enigszins getikt werden gehouden — zoals niet zelden het geval is bij oude lieden wanneer zij gekweld worden door hedendaagse zorgen of smartelijke herinneringen.

And, before proceeding further, I will merely hint that Dr. Heidegger and all his foul guests were sometimes thought to be a little beside themselves,—as is not unfrequently the case with old people, when worried either by present troubles or woful recollections.

“Mijn beste oude vrienden,” zei Dr. Heidegger, terwijl hij hun beduidde plaats te nemen, “ik verlang naar uw hulp bij een van die kleine experimentjes waarmee ik mij hier in mijn studeervertrek vermaak.”

“My dear old friends,” said Dr. Heidegger, motioning them to be seated, “I am desirous of your assistance in one of those little experiments with which I amuse myself here in my study.”

Als alle verhalen waar waren, moet het studeervertrek van Dr. Heidegger een heel bezienswaardige plek zijn geweest. Het was een schemerig, ouderwets vertrek, behangen met spinnenwebben en bestrooid met antiek stof.

If all stories were true, Dr. Heidegger’s study must have been a very curious place. It was a dim, old-fashioned chamber, festooned with cobwebs, and besprinkled with antique dust.

Langs de muren stonden verscheidene eikenhouten boekenkasten, waarvan de onderste planken gevuld waren met rijen reusachtige folianten en quarto’s in gotisch schrift, en de bovenste met kleine, in perkament gebonden duodecimo’s.

Around the walls stood several oaken bookcases, the lower shelves of which were filled with rows of gigantic folios and black-letter quartos, and the upper with little parchment-covered duodecimos.

Boven de middelste boekenkast stond een bronzen buste van Hippocrates, met wie Dr. Heidegger, naar sommige gezaghebbende bronnen beweerden, in alle moeilijke gevallen uit zijn praktijk placht te overleggen.

Over the central bookcase was a bronze bust of Hippocrates, with which, according to some authorities, Dr. Heidegger was accustomed to hold consultations in all difficult cases of his practice.

In de donkerste hoek van de kamer stond een hoge en smalle eikenhouten kast, met de deur op een kier, waarbinnen op twijfelachtige wijze een skelet tevoorschijn kwam.

In the obscurest corner of the room stood a tall and narrow oaken closet, with its door ajar, within which doubtfully appeared a skeleton.