มาร์โก

แขกที่มาก่อนเวลา

An early visitor

คืนนี้ผมนอนไม่ค่อยหลับ จดหมาย 2 ฉบับของจูเลียวางอยู่บนโต๊ะของผม จดหมายของผม ผมยังไม่เปิดมัน ยังไม่เปิดตอนนี้

I don’t sleep much that night. Giulia’s two letters lie on my table. My letters. I don’t open them. Not yet.

ตอนเช้า ผมได้ยินเสียงรถยนต์วิ่งบนก้อนหินหน้าบ้าน รถคันใหญ่สีดำ แล้วผมก็ได้ยินเสียงโซฟีหัวเราะอยู่ในห้องโถง

In the morning, I hear a car on the stones in front of the house. A big black car. Then I hear Sophie laugh in the hall.

ข้างๆ เธอมีผู้ชายตัวสูงคนหนึ่งใส่ชุดสูทสีฟ้าอ่อน เขามีอายุประมาณ 40 ปี ผมสีดำและมีผมหงอกเล็กน้อยด้านข้าง เขามีรอยยิ้มที่ฟันขาวมาก

Next to her stands a tall man in a light-blue suit. He is about forty, with black hair and a little grey at the sides. He has a very white smile.

มาร์โก: “ทอม ในที่สุดก็ได้เจอกัน มาร์โก แฟร์รี ผมรู้ ผมรู้ว่าพวกเรานัดวันศุกร์ แต่ผมมาที่หมู่บ้านพอดี และผมคิดว่า จะรอทำไมล่ะ”

Marco: Tom! Finally. Marco Ferri. I know, I know, we said Friday. But I was in the village, and I thought: why wait?

เขายื่นมือมาจับมือผม มือของเขาอุ่นและมีแรง แน่นเกินไปนิดหน่อย

He shakes my hand. His hand is warm and strong. A little too strong.

โซฟี: “มาร์โกอยากชวนพวกเราไปกินอาหารกลางวันค่ะที่รัก ไปร้านอาหารตรงสะพานไม้ ดีใช่ไหมคะ”

Sophie: Marco wants to take us to lunch, darling. At the restaurant on the pier. Isn’t that lovely?

มาร์โก: “ปลาที่อร่อยที่สุดของทะเลสาบ และเราคุยเรื่องธุรกิจกันได้ คุยแค่นิดหน่อย สัญญาครับ”

Marco: The best fish on the lake. And we can talk about business. Only a little, I promise.

ด้านหลังเคาน์เตอร์ต้อนรับ เอเลนากำลังเขียนลงในสมุดเล่มใหญ่ของเธอ เธอไม่เงยหน้าขึ้นมา แต่นิ้วของเธอหยุดเขียนแล้ว

Behind the reception desk, Elena writes in her big book. She doesn’t look up. But her pen has stopped.