Das Seefest

น้ำมะนาว

Lemonade

เช้าวันเสาร์ ในครัวมีกลิ่นมะนาว มีมะนาวอยู่ทุกที่ บนโต๊ะ บนเก้าอี้ บนพื้น

On Saturday morning, the kitchen smells of lemons. There are lemons everywhere: on the table, on the chairs, on the floor.

เอเลนา: โรซาทำน้ำมะนาวสำหรับงานเทศกาลมา 40 ปี มะนาว 200 ลูก น้ำตาล น้ำ ใบสะระแหน่นิดหน่อย แล้วก็ความลับหนึ่งอย่าง

Elena: Rosa made the lemonade for the festival for forty years. Two hundred lemons. Sugar, water, a little mint. And one secret.

“ความลับอะไร”

“What secret?”

เอเลนา: ถ้าฉันบอกคุณ มันก็ไม่ใช่ความลับสิ

Elena: If I tell you, it’s not a secret.

เธอบีบมะนาวหนึ่งลูก แล้วน้ำมะนาวก็กระเด็นใส่แว่นของเธอ เธอหัวเราะ ผมก็หัวเราะด้วย มันเป็นเช้าที่ดีครั้งแรกในรอบหลายวัน

She squeezes a lemon, and the juice jumps onto her glasses. She laughs. I laugh too. It is the first good morning in a long time.

“เย็นนี้คุณจะไปงานเทศกาลไหม”

“Will you come to the festival tonight?”

เอเลนา: ไปสิ นี่เป็นงานเทศกาลครั้งสุดท้ายของฉัน ต้องมีคนขายน้ำมะนาว คุณนับเงินเป็นภาษาอิตาลีไม่เป็น

Elena: Of course. It’s my last festival. Somebody has to sell the lemonade. You can’t count money in Italian.

“งานเทศกาลครั้งสุดท้ายของคุณเหรอ”

“Your last festival?”

เธอไม่ตอบ เธอหั่นมะนาวลูกต่อไป แรงขึ้นกว่าเดิมนิดหน่อย

She doesn’t answer. She cuts the next lemon. A little harder than before.