Εργαλεία

«Πάλι εσείς! Καλησπέρα!»

“You again! Good evening!”

Είναι Τρίτη, 9:15. Ο ψηλός άντρας με τη μαύρη θήκη ανεβαίνει. Το μακρύ παλτό. Το λυπημένο πρόσωπο. Το πρώτο κάθισμα.

It is Tuesday, 9:15. The tall man with the black case gets on. The long coat. The sad face. The first seat.

«Καλησπέρα.»

“Good evening.”

«Εγώ είμαι η Ρόζα. Κι εσείς...;»

“I’m Rosa. And you are...?”

Με κοιτάζει στον καθρέφτη πολλή ώρα.

He looks at me in the mirror for a long time.

«Γιόνας.»

“Jonas.”

«Γιόνας! Ωραία. Τώρα είμαστε φίλοι.»

“Jonas! Good. Now we are friends.”

Δεν λέει ναι. Δεν λέει όχι. Οδηγώ.

He doesn’t say yes. He doesn’t say no. I drive.

Την Τετάρτη ρωτάω για τη θήκη. Είναι μαύρη και βαριά. Την έχει πάντα στα γόνατά του.

On Wednesday I ask about the case. It is black and heavy. He always has it on his knees.

«Τι έχει εκεί μέσα, Γιόνας; Όπλο;»

“What’s in there, Jonas? A gun?”

«Όχι. Εργαλεία.»

“No. Tools.”

«Εργαλεία; Τι εργαλεία;»

“Tools? What tools?”

«Μικρά εργαλεία.»

“Small tools.”

Μικρά εργαλεία, τη νύχτα, σε κλειστή εκκλησία. Οι παλιές εκκλησίες έχουν χρυσό και ασήμι. Ασημένια ποτήρια, χρυσά κηροπήγια. Δεν μου αρέσει αυτή η ιδέα. Προσπαθώ να αστειευτώ.

Small tools, at night, in a closed church. Old churches have gold and silver. Silver cups, gold candles. I don’t like this idea. I try to be funny.