Η υπόσχεση του Χαμίντ

Το χιόνι έρχεται το Σάββατο στις τρεις. Στις πέντε η πόλη είναι άσπρη.

The snow comes on Saturday at three o’clock. By five the city is white.

Με χιόνι η γραμμή 24 είναι αργή. Το λεωφορείο είναι αργό. Οι άνθρωποι είναι αργοί. Όλοι κρυώνουν και είναι θυμωμένοι. Στη στάση δίπλα στο ποτάμι ένας άντρας μου φωνάζει. Αργώ έξι λεπτά, λόγω του χιονιού. Εγώ δεν του φωνάζω.

Snow on Line 24 is slow. The bus is slow. The people are slow. Everybody is cold and angry. At the stop by the river a man shouts at me. I am six minutes late, because of the snow. I don’t shout back.

Στις 9:15 ανεβαίνει ο Γιόνας. Έχει χιόνι στο σκούρο παλτό του και στα μακριά μαλλιά του.

At 9:15 Jonas gets on. There is snow on his dark coat and in his long hair.

«Καλησπέρα», λέει.

“Good evening,” he says.

«Καλησπέρα.»

“Good evening.”

Μετά τίποτα. Κάθεται στο πρώτο κάθισμα με τη θήκη του. Κοιτάζει έξω από το παράθυρο.

Then nothing. He sits in the first seat with his case. He looks out of the window.

Θέλω να μιλήσω για χθες βράδυ. Για τον ήχο, το φως, το άσπρο πρόσωπό του. Ανοίγω το στόμα μου. Το κλείνω. Μιλάω για το χιόνι. Λέει «Ναι.» Μιλάω για τον θυμωμένο άντρα στο ποτάμι. Δεν λέει τίποτα.

I want to talk about last night. The sound, the light, his white face. I open my mouth. I close it. I talk about the snow. He says “Yes.” I talk about the angry man by the river. He says nothing.

Μετά σταματάω. Δεν έχω τίποτα να πω. Εγώ! Η Ρόζα Φερέιρα, χωρίς τίποτα να πει. Είκοσι πέντε λεπτά, και μόνο ο ήχος του κινητήρα.

Then I stop. I have nothing to say. Me! Rosa Ferreira, with nothing to say. Twenty-five minutes, and only the sound of the engine.

Στην τελευταία στάση κατεβαίνει. «Καληνύχτα.»

At the last stop he gets off. “Good night.”

«Γιόνας...»

“Jonas...”

Αλλά η πόρτα είναι κλειστή. Έφυγε, μέσα στην άσπρη πλατεία.

But the door is closed. He is gone, across the white square.

Στις 11:50 είμαι στην πλατεία για τελευταία φορά. Απόψε δεν σταματάω δίπλα στην εκκλησία. Σταματάω δίπλα στο μαγαζί του Χαμίντ.

At 11:50 I am on the square for the last time. Tonight I don’t stop next to the church. I stop next to Hamid’s shop.

Ο Χαμίντ είναι στην πόρτα του με τη σκούπα. Καθαρίζει το χιόνι από το σκαλοπάτι του.

Hamid is at his door with his broom. He is cleaning the snow from his step.

Κατεβαίνω. «Καλησπέρα, Χαμίντ.»

I get off the bus. “Good evening, Hamid.”