Hamids belofte

De sneeuw komt op zaterdag om drie uur. Om vijf uur is de stad wit.

The snow comes on Saturday at three o’clock. By five the city is white.

Sneeuw op lijn 24 is langzaam. De bus is langzaam. De mensen zijn langzaam. Iedereen heeft het koud en is boos. Bij de halte bij de rivier schreeuwt een man tegen me. Ik ben zes minuten te laat, door de sneeuw. Ik schreeuw niet terug.

Snow on Line 24 is slow. The bus is slow. The people are slow. Everybody is cold and angry. At the stop by the river a man shouts at me. I am six minutes late, because of the snow. I don’t shout back.

Om 9.15 uur stapt Jonas in. Er ligt sneeuw op zijn donkere jas en in zijn lange haar.

At 9:15 Jonas gets on. There is snow on his dark coat and in his long hair.

“Goedenavond,” zegt hij.

“Good evening,” he says.

“Goedenavond.”

“Good evening.”

Dan niets. Hij zit op de eerste stoel met zijn koffer. Hij kijkt uit het raam.

Then nothing. He sits in the first seat with his case. He looks out of the window.

Ik wil praten over gisteravond. Het geluid, het licht, zijn witte gezicht. Ik doe mijn mond open. Ik doe hem dicht. Ik praat over de sneeuw. Hij zegt: “Ja.” Ik praat over de boze man bij de rivier. Hij zegt niets.

I want to talk about last night. The sound, the light, his white face. I open my mouth. I close it. I talk about the snow. He says “Yes.” I talk about the angry man by the river. He says nothing.

Dan stop ik. Ik heb niets te zeggen. Ik! Rosa Ferreira, met niets te zeggen. Vijfentwintig minuten, en alleen het geluid van de motor.

Then I stop. I have nothing to say. Me! Rosa Ferreira, with nothing to say. Twenty-five minutes, and only the sound of the engine.

Bij de laatste halte stapt hij uit. “Goedenacht.”

At the last stop he gets off. “Good night.”

“Jonas...”

“Jonas...”

Maar de deur is dicht. Hij is weg, over het witte plein.

But the door is closed. He is gone, across the white square.

Om 11.50 uur ben ik voor de laatste keer op het plein. Vanavond stop ik niet naast de kerk. Ik stop naast Hamids winkel.

At 11:50 I am on the square for the last time. Tonight I don’t stop next to the church. I stop next to Hamid’s shop.

Hamid staat bij zijn deur met zijn bezem. Hij veegt de sneeuw van zijn opstapje.

Hamid is at his door with his broom. He is cleaning the snow from his step.

Ik stap uit de bus. “Goedenavond, Hamid.”

I get off the bus. “Good evening, Hamid.”