Το κόκκινο κασκόλ

Τη Δευτέρα στις 9:15 το πρώτο κάθισμα είναι άδειο.

At 9:15 on Monday the first seat is empty.

Ανεβαίνουν άνθρωποι. Η νοσοκόμα. Ο κύριος Κάπλαν. Δύο φοιτητές. Κανένας ψηλός άντρας. Καμία μαύρη θήκη.

People get on. The nurse. Mr Kaplan. Two students. No tall man. No black case.

Περιμένω. Ένα λεπτό. Δύο λεπτά. Τρία. Οι πόρτες είναι ανοιχτές και μπαίνει το κρύο.

I wait. One minute. Two minutes. Three. The doors are open and the cold comes in.

«Ρόζα!» λέει ο κύριος Κάπλαν. «Η γυναίκα μου με περιμένει!»

“Rosa!” says Mr Kaplan. “My wife waits for me!”

«Συγγνώμη, συγγνώμη.» Κλείνω τις πόρτες. Οδηγώ.

“Sorry, sorry.” I close the doors. I drive.

Τώρα αργώ, και αργώ όλη τη νύχτα. Σε κάθε στάση κάποιος είναι θυμωμένος. Στην τελευταία στάση η πλατεία είναι σκοτεινή. Δεν υπάρχει φως στο ψηλό παράθυρο της εκκλησίας.

Now I am late, and I am late all night. At every stop somebody is angry. At the last stop the square is dark. There is no light in the high window of the church.

Την Τρίτη, 9:15: πάλι το άδειο κάθισμα.

On Tuesday, 9:15: the empty seat again.

Η γυναίκα, νομίζω. Η γυναίκα με το κόκκινο κασκόλ. Είναι μαζί της. Ή φεύγει μαζί της. Ή είμαι μια ανόητη γυναίκα με κραγιόν. Και με έχει βαρεθεί.

The woman, I think. The woman in the red scarf. He is with her. Or he goes away with her. Or I am a silly woman with lipstick. And he is tired of me.

Εκείνη τη νύχτα ο κύριος Κάπλαν είναι πάλι στο λεωφορείο μου. Μιλάω με όλους. Απόψε είναι χρήσιμο.

That night Mr Kaplan is on my bus again. I talk to everybody. Tonight it is useful.

«Κύριε Κάπλαν. Την Παρασκευή υπάρχει μια γυναίκα στο λεωφορείο μου. Μικρή, με μεγάλο καπέλο, με μακρύ κόκκινο κασκόλ. Από την πλατεία, νομίζω. Τη γνωρίζετε;»

“Mr Kaplan. On Friday there is a woman on my bus. Small, a big hat, a long red scarf. From the square, I think. Do you know her?”

«Κόκκινο κασκόλ; Είναι η Ρουθ Άντλερ. Η κυρία με το πιάνο, με τα κεριά της Χανουκά. Διδάσκει τον εγγονό μου.» Με κοιτάζει. «Γιατί;»

“A red scarf? That’s Ruth Adler. The piano lady, with the Hanukkah candles. She teaches my grandson.” He looks at me. “Why?”

«Για κανέναν λόγο.»

“No reason.”

«Ρόζα. Πάντα υπάρχει λόγος.»

“Rosa. There is always a reason.”

Την Τετάρτη δεν δουλεύω μέχρι τις τέσσερις. Στις δύο είμαι στην πόρτα με την πινακίδα του πιάνου. Χτυπάω το κουδούνι.

On Wednesday I don’t work until four. At two o’clock I am at the door with the piano sign. I ring.