พ่อ

พ่อ

Fathers

นั่นคือวอลเตอร์ มือขวาของเขาพันผ้าพันแผลสีขาวไว้ เขาหยุดอยู่ที่ประตูแล้วมองดูจดหมายในมือของอานา จากนั้นเขาก็มองหน้าเธอ

It was Walter. His right hand was in a white bandage. He stopped at the door and looked at the letter in Ana’s hand. Then he looked at her face.

“หนูกำลังทำความสะอาดอยู่ค่ะ” อานาพูดเร็วๆ “จดหมายอยู่ใต้กระป๋อง หนูไม่ได้เปิดอะไรเลยค่ะ หนูขอโทษนะคะ”

“I was cleaning,” Ana said quickly. “The letters were under the tins. I didn’t open anything. I’m sorry.”

วอลเตอร์เดินเข้ามาหาเธอ เขาใช้มือข้างที่ดีหยิบจดหมายออกจากมือของเธอ เขาไม่ได้มองมัน เขาเก็บมันใส่ในกระเป๋าผ้ากันเปื้อน

Walter walked over to her. He took the letter from her hand with his good hand. He didn’t look at it. He put it in the pocket of his apron.

“เจสส์จะพาฉันไปหาหมอตอนเก้าโมง” เขาพูด “หลานคนนี้แย่กว่าย่าของเธออีก อย่าพูดเรื่องนี้กับเธอนะ เธอมีสอบ”

“Jess is taking me to the doctor at nine,” he said. “She’s worse than her grandmother. Don’t say anything to her about this. She has exams.”

“วอลเตอร์คะ เงินหนึ่งหมื่นแปดพันปอนด์เป็นเงินเยอะมากนะคะ”

“Walter, eighteen thousand pounds is a lot of money.”

“ฉันรู้ว่ามันเท่าไร” เสียงของเขาไม่ได้โกรธ มันแค่เหนื่อยมาก “ไปนอนเถอะ อานา ขอบใจสำหรับขนมปังนะ”

“I know how much it is.” His voice wasn’t angry. It was only very tired. “Go and sleep, Ana. Thank you for the bread.”

หมอบอกว่ามือของวอลเตอร์จะหายดีในสองสัปดาห์ เรื่องมือสั่น หมออยากตรวจเพิ่มเติมที่โรงพยาบาล วอลเตอร์บอกว่าเขาไม่มีเวลาไปตรวจ เจสส์ไม่คุยกับเขาตลอดทั้งวันที่เหลือ

The doctor said Walter’s hand was going to be fine in two weeks. About his shaking hands, the doctor wanted to do some tests at the hospital. Walter said he didn’t have time for tests. Jess didn’t talk to him for the rest of the day.

บ่ายวันอาทิตย์ โทรศัพท์ของอานาดังขึ้น นั่นคือลีโอน้องชายของเธอ เขาโทรมาทุกวันอาทิตย์เสมอ แต่ปกติแล้วอานาจะเป็นคนโทรหาเขา

On Sunday afternoon, Ana’s phone rang. It was her brother, Leo. He always called on Sundays, but usually Ana called him.

“ภาษาอังกฤษของพี่เป็นยังไงบ้าง” ลีโอถามแล้วหัวเราะ “ตอนนี้พี่ฝันเป็นภาษาอังกฤษหรือยัง”

“How is your English?” Leo asked, and he laughed. “Do you dream in English now?”

“บางครั้งนะ พี่ฝันถึงขนมปังเป็นภาษาอังกฤษ” เธอกำลังนั่งอยู่บนบันไดขั้นล่างสุดในร้านขนมปัง ใกล้กับห้องครัว ตรงนั้นอบอุ่นดี “มีอะไรหรือเปล่า ลีโอ เสียงเธอฟังดูแปลกๆ นะ”

“Sometimes. I dream about bread in English.” She was sitting on the bottom stair in the bakery, near the kitchen. It was warm there. “What’s wrong, Leo? You sound strange.”

ลีโอเงียบไปครู่หนึ่ง “พ่ออยากคุยกับพี่ ตอนนี้พ่อถามถึงพี่ทุกวันเลย พ่อนั่งอยู่ข้างๆ ผม ผมส่งโทรศัพท์ให้พ่อได้ไหม”

Leo was quiet for a moment. “Dad wants to talk to you. He asks about you every day now. He’s sitting next to me. Can I give him the phone?”

มือของอานาที่จับโทรศัพท์เย็นเฉียบ สองปีแล้วที่เธอไม่ได้พูดกับพ่อเลยแม้แต่คำเดียว เธอพูดว่า “ไม่นะ ลีโอ พี่ขอโทษ ยังไม่ใช่ตอนนี้”

Ana’s hand went cold on the phone. For two years she didn’t speak to her father. Not one word. She said, “No, Leo. I’m sorry. Not now.”

“พี่อานา ได้โปรดเถอะครับ พ่อ...”

“Ana, please. He…”