Τι πραγματικά συνέβη

Μέσα, το Δεύτερη Ευκαιρία ήταν μισοπακεταρισμένο και πολύ κρύο. Βιβλία ήταν στοιβαγμένα σε κούτες κατά μήκος ενός τοίχου· το μικρό τραπέζι είχε σπρωχτεί προς τη σόμπα. Ο Μάικλ άναψε τη σόμπα με ένα σπίρτο και λίγη εφημερίδα. Για μερικά λεπτά κανείς τους δεν είπε τίποτα, καθώς η φωτιά δυνάμωνε και το σκάφος άρχιζε σιγά σιγά να ζεσταίνεται. Η Άνα πρόσεξε ότι τα χέρια του έτρεμαν καθώς το έκανε.

Inside, the Second Chance was half packed and very cold. Books were stacked in boxes along one wall; the little table had been pushed against the stove. Michael lit the stove with a match and some newspaper, and for a few minutes neither of them said anything while the fire caught and the boat slowly began to warm up. Ana noticed that his hands shook while he did it.

Έφτιαξε δύο κούπες τσάι και κάθισε απέναντί της. Δεν την κοίταξε. Κοίταξε το μικρό παράθυρο, όπου η κουρτίνα ακόμα δεν έκλεινε εντελώς, και το σκοτεινό κανάλι από πίσω. Όταν άρχισε να μιλάει, η φωνή του ήταν επίπεδη και προσεκτική, σαν να είχε εξασκηθεί στα λόγια πολλές φορές αλλά δεν τα είχε πει ποτέ δυνατά.

He made two mugs of tea and sat down opposite her. He did not look at her. He looked at the small window, where the curtain still did not quite close, and at the dark canal beyond it. When he began to speak, his voice was flat and careful, as if he had practised the words many times but never said them aloud.

«Πρέπει να καταλάβεις πώς ήταν αφού πέθανε η μητέρα μου», είπε. «Ο κόσμος νομίζει ότι το πένθος είναι κλάμα. Δεν είναι, όχι με άντρες σαν τον πατέρα μου. Απλώς σώπασε. Σταμάτησε να τραγουδάει στην κουζίνα. Σταμάτησε να πηγαίνει στην παμπ τις Παρασκευές. Δούλευε και κοιμόταν, και στο ενδιάμεσο καθόταν σε εκείνο το παλιό τραπέζι και κοίταζε επίμονα τον τοίχο».

“You have to understand what he was like after my mother died,” he said. “People think grief is crying. It isn’t, not with men like my father. He just went quiet. He stopped singing in the kitchen. He stopped going to the pub on Fridays. He worked, and he slept, and in between he sat at that old table and stared at the wall.”

«Περίπου ένα χρόνο μετά την κηδεία, κατέβηκα νωρίς ένα πρωί και βρήκα ένα μπουκάλι ουίσκι στο ντουλάπι με το αλεύρι. Πίσω από τα σακιά, όπου κανείς δεν θα κοίταζε. Δεν είπα τίποτα. Νόμιζα ότι ήταν μόνο για τις δύσκολες νύχτες». Γύρισε την κούπα του αργά γύρω γύρω πάνω στο τραπέζι, ακριβώς όπως έκανε ο πατέρας του. «Μέχρι να γεννηθεί η Τζες, υπήρχε ένα καινούργιο μπουκάλι πίσω από το αλεύρι κάθε εβδομάδα».

“About a year after the funeral, I came down early one morning and found a bottle of whisky in the flour cupboard. Behind the sacks, where nobody would look. I didn’t say anything. I thought it was just for the bad nights.” He turned his mug slowly round on the table, exactly the way his father did. “By the time Jess was born, there was a new bottle behind the flour every week.”

«Δεν έπινε ποτέ μπροστά σε κανέναν. Ποτέ στο μαγαζί, ποτέ τη μέρα. Έπινε μόνος, τη νύχτα, στο τραπέζι της κουζίνας, ανάμεσα στα μεσάνυχτα και τις τρεις, πριν αρχίσει το ψωμί. Η Κάρεν ήξερε λίγα πράγματα. Η Πρίγια, νομίζω, το είχε μαντέψει. Κανείς δεν είπε λέξη. Σε μια μικρή πόλη, δεν μιλάς. Απλώς αγοράζεις το ψωμί σου και κοιτάς από την άλλη πλευρά».

“He never drank in front of anyone. Never in the shop, never in the day. He drank alone, at night, at the kitchen table, between midnight and three, before he started the bread. Karen knew a little. Priya, I think, guessed. Nobody said a word. In a small town, you don’t. You just buy your bread and look the other way.”

Η Άνα σκέφτηκε την αποθήκη, τα σακιά με το αλεύρι στα αριστερά, την καμένη πινακίδα κρυμμένη από πίσω τους. Σκέφτηκε τον κρίκο με τα κλειδιά, και ανάμεσά τους το κλειδί για το ντουλάπι με το αλεύρι. Δεν τον διέκοψε.

Ana thought of the store room, the bags of flour on the left, the burnt sign hidden behind them. She thought of the ring of keys, and the key for the flour cupboard among them. She did not interrupt.

«Η νύχτα της φωτιάς ήταν τον Ιανουάριο. Έκανε πολύ κρύο. Είχε ανάψει τον φούρνο γύρω στη μία, για να τον ζεστάνει για το πρώτο ψωμί. Το έκανε πάντα αυτό. Μετά κάθισε στο τραπέζι με το μπουκάλι του, όπως συνήθως. Και κάποια στιγμή τον πήρε ο ύπνος με το κεφάλι στα χέρια του».

“The night of the fire was in January. It was very cold. He had turned the oven on at about one, to heat it up for the first bread. He always did that. Then he sat down at the table with his bottle, as usual. And at some point he fell asleep with his head on his arms.”

«Υπήρχε ένα πανί κρεμασμένο στην πόρτα του φούρνου. Ένα χοντρό βαμβακερό πανί, σαν αυτό που χρησιμοποιείς για τα ταψιά. Πρέπει να γλίστρησε πάνω στο καυτό μέταλλο. Δίπλα στον φούρνο, στα παλιά ξύλινα ράφια, κρατούσαμε τις χάρτινες σακούλες. Εκατοντάδες σακούλες, διπλωμένες και στοιβαγμένες». Το στόμα του στράβωσε. «Χάρτινες σακούλες. Από όλα τα πράγματα που μπορούσαν να καούν».

“There was a cloth hanging on the oven door. A thick cotton one, like the one you use for the trays. It must have slipped onto the hot metal. Next to the oven, on the old wooden shelves, we kept the paper bags. Hundreds of them, folded and stacked.” His mouth twisted. “Paper bags. Of all the things to burn.”