Δώδεκα δρομολόγια τη νύχτα

Ο Ντάνιελ Οσέι γνώριζε το Χόλιν Μπριτζ όπως οι άλλοι άνθρωποι ξέρουν ένα τραγούδι που έχουν ακούσει πάρα πολλές φορές: όχι σκεπτόμενος γι’ αυτό, αλλά με τα ίδια του τα χέρια. Δώδεκα δρομολόγια τη νύχτα, οκτώ χρόνια. Το σαμαράκι στον δρόμο έξω από τα δημοτικά λουτρά που έκανε ολόκληρο το λεωφορείο να αναστενάζει. Το φανάρι δίπλα στο δημαρχείο που έμενε κόκκινο για ενενήντα δευτερόλεπτα, ακόμα και όταν δεν υπήρχε ψυχή σε απόσταση ενός μιλίου. Η αλεπού που διέσχιζε τη Μιλ Ρόουντ στη μία και είκοσι, κάθε βράδυ, με το ύφος κάποιου που έχει αργήσει σε ένα ραντεβού.

Daniel Osei knew Hollin Bridge the way other people know a song they have heard too often: not by thinking about it, but in his hands. Twelve rounds a night, eight years. The hump in the road outside the swimming baths that made the whole bus sigh. The traffic light by the town hall that stayed red for ninety seconds even when there was nobody within a mile. The fox that crossed Mill Road at twenty past one, every night, with the air of someone late for an appointment.

Γνώριζε επίσης τους επιβάτες του. Όχι τα ονόματά τους, ως επί το πλείστον, αλλά τις σιλουέτες τους. Τις νοσοκόμες που γύριζαν σπίτι από τη νυχτερινή βάρδια, οι οποίες κοιμούνταν με το κεφάλι ακουμπισμένο στο τζάμι και ξυπνούσαν ακριβώς στη στάση τους, σαν να είχε χτυπήσει μέσα τους ένα ξυπνητήρι. Τις καθαρίστριες που πήγαιναν στη δουλειά. Τους μοναχικούς ανθρώπους που έκαναν ολόκληρη τη διαδρομή δύο φορές επειδή το λεωφορείο ήταν ζεστό και ο οδηγός τούς έλεγε «καλησπέρα». Μια φορά, για έναν μήνα, έναν πολύ ηλικιωμένο άντρα που επιβιβαζόταν στο νοσοκομείο κάθε βράδυ στις δύο και κατέβαινε στις πύλες του νεκροταφείου, και μετά, ένα βράδυ, δεν ξανανέβηκε πια.

He knew his passengers too. Not their names, mostly, but their shapes. The nurses going home from the late shift, who slept with their heads against the window and woke exactly at their stops as if an alarm had gone off inside them. The cleaners going in. The lonely ones who rode the whole route twice because the bus was warm and the driver said hello. Once, for a month, a very old man who got on at the hospital every night at two and got off at the cemetery gates, and then one night did not get on any more.

Αυτό ήταν το ιδιαίτερο με τη νύχτα, είχε διαπιστώσει ο Ντάνιελ. Οι άνθρωποι ήταν πιο ειλικρινείς μέσα σε αυτήν. Ό,τι κι αν κουβαλούσαν, το κουβαλούσαν πιο ανοιχτά στις τρεις το πρωί, σαν να τους έδινε άδεια το σκοτάδι. Είχε επιλέξει τη νυχτερινή βάρδια πριν από οκτώ χρόνια, για να μπορεί να βλέπει την Γκρέις τα απογεύματα. Είχε παραμείνει σε αυτήν, υποψιαζόταν καμιά φορά, επειδή στο φως της ημέρας δεν ήταν ποτέ σίγουρος τι να κάνει με τον εαυτό του, ενώ στο σκοτάδι ήξερε πάντα. Οδήγησε. Σταμάτα. Άνοιξε τις πόρτες. Πες «καλησπέρα».

That was the thing about the night, Daniel had found. People were more honest in it. Whatever they were carrying, they carried it more openly at three in the morning, as though the dark gave them permission. He had chosen the night shift eight years ago so that he could see Grace in the afternoons. He had stayed on it, he sometimes suspected, because in the daylight he had never been sure what to do with himself, and in the dark he always knew. Drive. Stop. Open the doors. Say hello.

Αυτή την εβδομάδα, η νύχτα είχε περισσότερη κίνηση από το συνηθισμένο. Όχι από επιβάτες. Από χαρτί. Υπήρχε μια στοίβα από τις αφίσες της Τζες στη σχάρα αποσκευών πίσω από το κάθισμά του, και ένα κουτί με φυλλάδια στο μπροστινό κάθισμα του συνοδηγού που το ξαναγέμιζε σε κάθε γύρα, καθώς και κολλημένη με ταινία στην εσωτερική πλευρά του παρμπρίζ, εκεί όπου μόνο ο ίδιος μπορούσε να τη δει, μια λίστα γραμμένη με τον γραφικό χαρακτήρα της Πρίγια με κάθε σπίτι της διαδρομής στο οποίο δεν είχαν απευθυνθεί ακόμα.

This week, the night had been busier than usual. Not with passengers. With paper. There was a stack of Jess’s posters on the luggage rack behind his seat, and a box of leaflets on the front passenger seat that he refilled every round, and taped to the inside of his windscreen, where only he could see it, a list in Priya’s handwriting of every house on the route that had not yet been asked.

Οι αριθμοί στο σημειωματάριο της Πρίγια είχαν αυξηθεί ταχύτερα απ’ όσο είχε τολμήσει να ελπίσει οποιοσδήποτε από αυτούς. Σαράντα τρία ονόματα είχαν γίνει ογδόντα, τα ογδόντα είχαν γίνει εκατόν τριάντα. Ο δήμαρχος είχε βρει έναν πραγματογνώμονα που του χρωστούσε μια χάρη, και ο πραγματογνώμονας είχε περπατήσει γύρω από το νούμερο επτά με μια μετροταινία και ένα δύσπιστο ύφος, και είχε πει ότι, ως αρτοποιείο σε λειτουργία και όχι ως οικόπεδο για διαμερίσματα, άξιζε περίπου διακόσιες εξήντα χιλιάδες λίρες. Πολλά χρήματα. Πολύ λιγότερα όμως από τετρακόσιες είκοσι.

The numbers in Priya’s notebook had grown faster than any of them had dared to hope. Forty-three names had become eighty, eighty had become a hundred and thirty. The mayor had found a surveyor who owed him a favour, and the surveyor had walked round number seven with a tape measure and a doubtful face and said that, as a working bakery rather than a building site for flats, it was worth about two hundred and sixty thousand pounds. A lot of money. A great deal less than four hundred and twenty.