Twelve Rounds a Night

Daniel Osei knew Hollin Bridge the way other people know a song they have heard too often: not by thinking about it, but in his hands. Twelve rounds a night, eight years. The hump in the road outside the swimming baths that made the whole bus sigh. The traffic light by the town hall that stayed red for ninety seconds even when there was nobody within a mile. The fox that crossed Mill Road at twenty past one, every night, with the air of someone late for an appointment.

Daniel Osei kende Hollin Bridge zoals andere mensen een liedje kennen dat ze te vaak hebben gehoord: niet door erover na te denken, maar in zijn handen. Twaalf rondes per nacht, acht jaar lang. De drempel in de weg ter hoogte van het zwembad waardoor de hele bus zuchtte. Het verkeerslicht bij het stadhuis dat negentig seconden op rood bleef staan, zelfs als er in geen mijlen iemand te bekennen was. De vos die om tien over één Mill Road overstak, elke nacht weer, met de allure van iemand die te laat was voor een afspraak.

He knew his passengers too. Not their names, mostly, but their shapes. The nurses going home from the late shift, who slept with their heads against the window and woke exactly at their stops as if an alarm had gone off inside them. The cleaners going in. The lonely ones who rode the whole route twice because the bus was warm and the driver said hello. Once, for a month, a very old man who got on at the hospital every night at two and got off at the cemetery gates, and then one night did not get on any more.

Hij kende zijn passagiers ook. Meestal niet hun namen, maar hun gestalten. De verpleegkundigen die na de late dienst naar huis gingen, die sliepen met hun hoofd tegen het raam en precies bij hun halte wakker werden alsof er vanbinnen een wekker afging. De schoonmakers die aan hun dienst begonnen. De eenzamen die de hele route twee keer meereden omdat de bus warm was en de buschauffeur hen begroette. Eens, een maand lang, een hoogbejaarde man die elke nacht om twee uur bij het ziekenhuis instapte en bij de hekken van het kerkhof uitstapte, en die op een nacht ineens niet meer kwam.

That was the thing about the night, Daniel had found. People were more honest in it. Whatever they were carrying, they carried it more openly at three in the morning, as though the dark gave them permission. He had chosen the night shift eight years ago so that he could see Grace in the afternoons. He had stayed on it, he sometimes suspected, because in the daylight he had never been sure what to do with himself, and in the dark he always knew. Drive. Stop. Open the doors. Say hello.

Dat was het bijzondere aan de nacht, had Daniel gemerkt. Mensen waren er eerlijker in. Wat ze ook met zich meedroegen, om drie uur ’s nachts droegen ze het openlijker, alsof het donker hun toestemming gaf. Hij had acht jaar geleden voor de nachtdienst gekozen zodat hij Grace ’s middags kon zien. Hij was erin gebleven, vermoedde hij weleens, omdat hij bij daglicht nooit precies had geweten wat hij met zichzelf aan moest, en in het donker wist hij het altijd. Rijden. Stoppen. De deuren openen. Goedenavond zeggen.