On the Step

“He’s asleep,” Ana said quickly. “He’s upstairs, asleep. He’s all right.” Then she saw that this was not true, and that Michael could see it in her face. She took a breath. “No. He isn’t all right. We went to the hospital yesterday. He has Parkinson’s disease, Michael.”

“Hij slaapt,” zei Ana snel. “Hij is boven, hij slaapt. Alles is goed met hem.” Toen zag ze dat dit niet waar was, en dat Michael het aan haar gezicht kon zien. Ze haalde adem. “Nee. Het gaat niet goed met hem. Wij zijn gisteren naar het ziekenhuis gegaan. Hij heeft de ziekte van Parkinson, Michael.”

For a moment Michael did not move at all. Then he walked the last few steps to the bakery, very slowly, like a much older man. He looked at the open door and the bright kitchen. Then he sat down on the step, next to the paper bag, with his long coat folded under him.

Een ogenblik bewoog Michael helemaal niet. Daarna liep hij de laatste paar stappen naar de bakkerij, heel langzaam, zoals een veel oudere man. Hij keek naar de open deur en de lichte keuken. Toen ging hij op de drempel zitten, naast de papieren zak, met zijn lange jas onder zich gevouwen.

Ana understood that he had not sat on this step for fifteen years. She did not say anything. She sat down next to him. Behind them, Crumb came to the door, smelled Michael’s coat carefully and lay down across the doorway with a heavy sigh.

Ana begreep dat hij al vijftien jaar niet op deze drempel had gezeten. Ze zei niets. Ze ging naast hem zitten. Achter hen kwam Crumb naar de deur. Hij rook voorzichtig aan Michaels jas en ging met een diepe zucht in de deuropening liggen.