The Corridor

Daniel drove the N7 up the hill to the hospital as if it were an ambulance, which, Ana thought afterwards, it more or less was. He did not stop at a single bus stop. A man in a reflective jacket waved at him from the shelter outside the swimming baths and watched, open-mouthed, as the big green bus thundered past with its interior lights blazing and only two passengers on board.

Daniel reed met de N7 de heuvel op naar het ziekenhuis alsof het een ambulance was, wat het, dacht Ana achteraf, min of meer ook was. Hij stopte bij geen enkele bushalte. Een man in een reflecterend hesje zwaaide naar hem vanuit het abri bij het zwembad en keek met open mond toe hoe de grote groene bus voorbijdenderde, met de binnenverlichting fel brandend en slechts twee passagiers aan boord.

Jess sat in the front seat with her knees drawn up and her grandfather’s folded pages held flat against her chest, as though someone might try to take them from her. She had not looked at them. She had not said a word since Bridge Street. Ana sat beside her and watched the town slide past in the grey half-light: the market square, the dark town hall, the poster in the newsagent’s window with its green door and its warm square of light. KEEP THE LIGHT ON.

Jess zat op de voorste bank met opgetrokken knieën en hield de opgevouwen vellen van haar grootvader plat tegen haar borst geklemd, alsof iemand ze haar probeerde af te nemen. Ze had er niet naar gekeken. Ze had sinds Bridge Street geen woord meer gezegd. Ana zat naast haar en keek toe hoe het stadje in het grijze halfduister voorbijgleed: het marktplein, het donkere stadhuis, het affiche voor het raam van de tijdschriftenwinkel met zijn groene deur en zijn warme vierkant van licht. HOUD HET LICHT AAN.

At the hospital entrance Daniel opened the doors before the bus had properly stopped. “Go,” he said. “I’ll take the bus back to the depot and come straight here in the car. Phone me. Whatever it is, phone me.” He looked at Jess, and for once there was no joke anywhere in his face. “He’s a tough old man, Jess. The toughest I know.”

Bij de ingang van het ziekenhuis opende Daniel de deuren nog voor de bus goed en wel stilstond. “Ga,” zei hij. “Ik breng de bus terug naar de remise en kom meteen met de auto hierheen. Bel me. Wat het ook is, bel me.” Hij keek naar Jess, en voor één keer was er in zijn gezicht in de verste verte geen grap te bespeuren. “Het is een taaie ouwe, Jess. De taaiste die ik ken.”