Two Hundred and Ten Thousand

Ana put the brush down in the bucket. Red water splashed onto her trainers. Behind her she could hear Daniel standing very still, and Maureen in her doorway, pretending not to listen. The canal was quiet. Somewhere a duck complained about something.

Ana zette de borstel in de emmer. Er spatte rood water op haar sportschoenen. Achter zich hoorde ze Daniel heel stil staan, en Maureen in haar deuropening, die deed alsof ze niet luisterde. Het kanaal was rustig. Ergens klaagde een eend over iets.

She thought very carefully about every word before she said it. She had promised herself never to lie to Jess again. She had also promised Walter a week. For a second those two promises seemed to pull her in opposite directions, so hard that she could not breathe.

Ze dacht heel goed na over elk woord voor ze het zei. Ze had zichzelf beloofd om nooit meer tegen Jess te liegen. Ze had Walter ook een week beloofd. Even leken die twee beloftes haar in tegengestelde richtingen te trekken, zo hard dat ze geen adem kon halen.

“I’m not going to lie to you, Jess,” she said finally. “Not ever again. So I’m going to tell you the only true thing I’m allowed to say. It isn’t my story. It belongs to your family. But there is more to it than what the newspaper says, and more than what the town thinks. You need to ask your grandfather. Not next month. Soon. Today, if you can.”

“Ik ga niet tegen je liegen, Jess,” zei ze ten slotte. “Nooit meer. Dus ik ga je het enige ware vertellen wat ik mag zeggen. Het is niet mijn verhaal. Het hoort bij jouw familie. Maar er is meer aan de hand dan wat er in de krant staat, en meer dan wat het stadje denkt. Je moet het aan je grootvader vragen. Niet volgende maand. Snel. Vandaag nog, als het kan.”