Home

In April the light came back to Hollin Bridge before the bread was finished. Ana noticed it one morning at half past five, standing at the old table with her hands in the last dough of the night: a greyness in the kitchen window that had not been there the week before, and then, behind the stone bridge, a thin line of something that was almost gold. For five months she had baked entirely in the dark. Now the dark was getting shorter at both ends, and the river behind the bakery had begun, very early in the morning, to sound like spring.

Thuis

She had been in Hollin Bridge for seven months. She had arrived on the last bus in the rain with one bag and an advert on her phone, and a vocabulary, she calculated afterwards, of perhaps eight hundred words, most of them nouns. She still kept the list on her phone of the new words she learned, the habit of her first night, though it was a long list now and she rarely added to it. The last word on it, from February, was solicitor. The one before that was rehabilitation. The first, she had scrolled back once to check, was flour.

In april keerde het licht al terug in Hollin Bridge voor het brood klaar was. Ana merkte het op een ochtend om halfzes, terwijl ze aan de oude tafel stond met haar handen in het laatste deeg van de nacht: een grijsheid in het keukenraam die er de week ervoor nog niet was geweest, en vervolgens, achter de stenen brug, een dunne streep van iets wat bijna goud leek. Vijf maanden lang had ze geheel in het donker gebakken. Nu werd het donker aan weerszijden korter, en de rivier achter de bakkerij begon, heel vroeg in de ochtend, naar lente te klinken.

The bakery belonged to the town now. It said so on a small brass plate beside the green door, which Priya had commissioned and polished every morning with the end of her cardigan: Bell’s Bakery, owned by the people of Hollin Bridge, 161 of them and counting. The counting was Priya’s idea. It was up to a hundred and ninety-four. People still came in to buy a single share the way other people bought a lottery ticket, and Priya entered each one in her notebook with the same tremendous ceremony, whether it was Helen Fenwick’s solicitor or Grace Osei’s friend from school with fifty pence.

Ze was nu zeven maanden in Hollin Bridge. Ze was in de regen met de laatste bus aangekomen met één tas en een advertentie op haar telefoon, en een woordenschat van, zo berekende ze achteraf, misschien achthonderd woorden, de meeste zelfstandige naamwoorden. Ze hield nog steeds op haar telefoon de lijst bij van de nieuwe woorden die ze leerde, de gewoonte van haar eerste nacht, al was het inmiddels een lange lijst en voegde ze er zelden iets aan toe. Het laatste woord erop, uit februari, was solicitor. Dat daarvoor was rehabilitation. Het eerste, zo was ze eens teruggestruind om na te kijken, was flour.