The Model

Helen Fenwick had not intended to come back to Bridge Street at four in the morning. She had intended to sleep in her flat in Leeds, in the clean white bed with the view of the river that she had paid a great deal of money for, and to drive to Hollin Bridge at nine like a reasonable person. Instead she had lain awake until half past two, and then got up, and dressed, and driven forty minutes through the empty dark, and let herself into an old house that smelled of paint and somebody else’s life.

Helen Fenwick was niet van plan geweest om om vier uur ’s ochtends naar Bridge Street terug te gaan. Ze was van plan geweest om in haar flat in Leeds te slapen, in het schone witte bed met uitzicht op de rivier waar ze heel veel geld voor had betaald, en om als een redelijk mens om negen uur naar Hollin Bridge te rijden. In plaats daarvan had ze tot halfdrie wakker gelegen, en was toen opgestaan, had zich aangekleed, veertig minuten door het lege donker gereden en was een oud huis binnengegaan dat naar verf en andermans leven rook.

She did not turn on the heaters. She stood at the window of the front room in her coat with her arms folded and looked across the road. The bakery’s window was the only lit thing in the street, a warm yellow rectangle in the stone, and in it, every so often, a figure crossed: a tall man with a grey beard, a small young woman with short black hair, carrying trays, bending, laughing at something. She could not hear them. She did not need to.

Ze zette de verwarming niet aan. Ze stond in haar jas met over elkaar geslagen armen bij het raam van de voorkamer en keek naar de overkant van de straat. Het raam van de bakkerij was het enige verlichte punt in de straat, een warme gele rechthoek in het steen, en daarin passeerde zo nu en dan een gedaante: een lange man met een grijze baard, een kleine jonge vrouw met kort zwart haar, die met bakplaten sjouwden, bukten, om iets lachten. Ze kon hen niet horen. Dat hoefde ook niet.

Behind her, on the long table, the model of the new Bridge Street glowed faintly white in the light from the street. Twenty-two flats. A roof garden. The café on the ground floor with its tiny white chairs, where the oven now stood. She had paid an architect in Leeds eleven thousand pounds for that model, and she had been proud of it, and she still believed in every square metre of it. That was the problem. Belief, in her experience, was a great deal less comfortable than doubt.

Achter haar, op de lange tafel, gloeide de maquette van het nieuwe Bridge Street vaag wit op in het licht van de straat. Tweeëntwintig flats. Een daktuin. Het café op de begane grond met zijn piepkleine witte stoeltjes, waar nu de oven stond. Ze had een architect in Leeds elfduizend pond voor die maquette betaald, ze was er trots op geweest en ze geloofde nog steeds in elke vierkante meter ervan. Dat was het probleem. Geloof was, naar haar ervaring, heel wat minder gerieflijk dan twijfel.