What Really Happened

Inside, the Second Chance was half packed and very cold. Books were stacked in boxes along one wall; the little table had been pushed against the stove. Michael lit the stove with a match and some newspaper, and for a few minutes neither of them said anything while the fire caught and the boat slowly began to warm up. Ana noticed that his hands shook while he did it.

Binnen was de Second Chance half ingepakt en erg koud. Boeken stonden opgestapeld in dozen langs een muur; het tafeltje was tegen de kachel geschoven. Michael stak de kachel aan met een lucifer en wat krantenpapier. Enkele minuten zeiden ze allebei niets, terwijl het vuur vatte en de boot langzaam begon op te warmen. Ana merkte dat zijn handen trilden terwijl hij dat deed.

He made two mugs of tea and sat down opposite her. He did not look at her. He looked at the small window, where the curtain still did not quite close, and at the dark canal beyond it. When he began to speak, his voice was flat and careful, as if he had practised the words many times but never said them aloud.

Hij maakte twee mokken thee en ging tegenover haar zitten. Hij keek haar niet aan. Hij keek naar het raampje, waar het gordijn nog steeds niet helemaal sloot, en naar het donkere kanaal erachter. Toen hij begon te praten, klonk zijn stem vlak en voorzichtig. Het leek alsof hij de woorden vaak had geoefend, maar ze nooit hardop had uitgesproken.

“You have to understand what he was like after my mother died,” he said. “People think grief is crying. It isn’t, not with men like my father. He just went quiet. He stopped singing in the kitchen. He stopped going to the pub on Fridays. He worked, and he slept, and in between he sat at that old table and stared at the wall.”

“Je moet begrijpen hoe hij was na de dood van mijn moeder,” zei hij. “Mensen denken dat verdriet huilen is. Dat is niet zo, niet bij mannen zoals mijn vader. Hij werd gewoon stil. Hij zong niet meer in de keuken. Hij ging op vrijdag niet meer naar het café. Hij werkte en hij sliep. Tussendoor zat hij aan die oude tafel en staarde hij naar de muur.”