Three in the Morning

For a long time nothing happened. Ana stood on the step in the cold with her hand still raised, and she thought that perhaps Walter had not heard, or had heard and decided to ignore it. Then the bolt slid back with a heavy sound, and the door opened a few centimetres. Warm air and the smell of flour came out into the night.

Lange tijd gebeurde er niets. Ana stond op het stoepje in de kou met haar hand nog opgeheven, en ze dacht dat Walter het misschien niet had gehoord, of het had gehoord en besloten het te negeren. Toen schoof de grendel met een zwaar geluid opzij, en ging de deur een paar centimeter open. Warme lucht en de geur van meel stroomden de nacht in.

Walter looked out through the gap. He was in his white apron, with flour on his hands and on the front of his shirt. His face was grey and older than it had been a week ago. When he saw who it was, something closed in it at once, like a shop shutter coming down.

Walter keek naar buiten door de opening. Hij droeg zijn witte schort, met meel op zijn handen en op de voorkant van zijn overhemd. Zijn gezicht was grijs en ouder dan een week geleden. Toen hij zag wie het was, sloot er meteen iets in zijn blik, alsof een rolluik van een winkel naar beneden viel.

“I told you to go,” he said. “I meant it. Go back to wherever you’re sleeping.”

“Ik heb je gezegd dat je moest gaan,” zei hij. “Ik meende het. Ga terug naar waar je ook slaapt.”