Three in the Morning

For a long time nothing happened. Ana stood on the step in the cold with her hand still raised, and she thought that perhaps Walter had not heard, or had heard and decided to ignore it. Then the bolt slid back with a heavy sound, and the door opened a few centimetres. Warm air and the smell of flour came out into the night.

Uzun süre hiçbir şey olmadı. Ana, eli hâlâ havada, soğukta basamakta durdu ve Walter’ın belki de duymadığını ya da duyup aldırmamaya karar verdiğini düşündü. Sonra sürgü ağır bir sesle geri çekildi ve kapı birkaç santimetre açıldı. Gecenin içine ılık hava ve un kokusu yayıldı.

Walter looked out through the gap. He was in his white apron, with flour on his hands and on the front of his shirt. His face was grey and older than it had been a week ago. When he saw who it was, something closed in it at once, like a shop shutter coming down.

Walter aralıktan dışarı baktı. Beyaz önlüğü üzerindeydi, ellerinde ve gömleğinin önünde un vardı. Yüzü griydi ve bir hafta öncesine göre daha yaşlı görünüyordu. Kimin geldiğini görünce, yüzündeki ifade inen bir dükkân kepengi gibi hemen kapandı.

“I told you to go,” he said. “I meant it. Go back to wherever you’re sleeping.”

“Sana gitmeni söylemiştim,” dedi. “Ciddiydim. Nerede uyuyorsan oraya dön.”