A Friend Called Mick

For a moment nobody spoke. The wind blew along the empty platform, and somewhere behind the hills the Manchester train was getting louder. Ana could feel her heart beating in her throat. She had promised. Only a minute ago, she had promised. “This is Mick,” she heard herself say. “He’s a friend. He works at the supermarket warehouse.”

Bir an kimse konuşmadı. Rüzgâr boş peron boyunca esiyordu ve tepelerin arkasında bir yerde Manchester treninin sesi gittikçe yükseliyordu. Ana, kalbinin boğazında attığını hissedebiliyordu. Söz vermişti. Daha bir dakika önce söz vermişti. “Bu Mick,” dediğini duydu kendi sesinin. “O bir arkadaş. Süpermarket deposunda çalışıyor.”

“Oh. Hi,” Jess said. She looked at him the way teenagers look at most adults, politely and without much interest. Then she opened her crisps. “Are you going to Manchester? The train’s coming.”

“Ah. Selam,” dedi Jess. Gençlerin çoğu yetişkine baktığı gibi, kibarca ama pek de ilgilenmeden ona baktı. Sonra cipsini açtı. “Manchester'a mı gidiyorsun? Tren geliyor.”

Michael opened his mouth, but nothing came out. He was holding his wallet so hard that his fingers had gone white. Ana saw him look at Jess’s red hair, at her green eyes, at the small scar on her chin that Ana had never noticed before. He looked at her as if he was trying to remember every detail of her face for the rest of his life.

Michael ağzını açtı, ama hiçbir şey söyleyemedi. Cüzdanını öyle sıkı tutuyordu ki parmakları beyazlamıştı. Ana, onun Jess’in kızıl saçlarına, yeşil gözlerine ve çenesindeki Ana’nın daha önce hiç fark etmediği küçük yaraya baktığını gördü. Hayatının geri kalanı boyunca yüzünün her ayrıntısını hatırlamaya çalışıyormuş gibi ona baktı.