A Friend Called Mick

For a moment nobody spoke. The wind blew along the empty platform, and somewhere behind the hills the Manchester train was getting louder. Ana could feel her heart beating in her throat. She had promised. Only a minute ago, she had promised. “This is Mick,” she heard herself say. “He’s a friend. He works at the supermarket warehouse.”

Even zei niemand iets. De wind waaide over het lege perron. Ergens achter de heuvels klonk de trein naar Manchester steeds luider. Ana voelde haar hart in haar keel kloppen. Ze had het beloofd. Slechts een minuut geleden had ze het beloofd. “Dit is Mick,” hoorde ze zichzelf zeggen. “Hij is een vriend. Hij werkt in het magazijn van de supermarkt.”

“Oh. Hi,” Jess said. She looked at him the way teenagers look at most adults, politely and without much interest. Then she opened her crisps. “Are you going to Manchester? The train’s coming.”

“O. Hoi,” zei Jess. Ze keek naar hem zoals tieners naar de meeste volwassenen kijken: beleefd en zonder veel interesse. Daarna maakte ze haar chips open. “Ga je naar Manchester? De trein komt eraan.”

Michael opened his mouth, but nothing came out. He was holding his wallet so hard that his fingers had gone white. Ana saw him look at Jess’s red hair, at her green eyes, at the small scar on her chin that Ana had never noticed before. He looked at her as if he was trying to remember every detail of her face for the rest of his life.

Michael deed zijn mond open, maar er kwam niets uit. Hij hield zijn portemonnee zo stevig vast dat zijn vingers wit waren geworden. Ana zag dat hij keek naar het rode haar van Jess, naar haar groene ogen en naar het kleine litteken op haar kin dat Ana nog nooit was opgevallen. Hij keek naar haar alsof hij elk detail van haar gezicht voor de rest van zijn leven wilde onthouden.

“No,” he said at last. His voice was rough. “No, I’m not going anywhere. I was just… checking the times.” He cleared his throat. “Nice to meet you, Jess.”

“Nee,” zei hij ten slotte. Zijn stem klonk ruw. “Nee, ik ga nergens heen. Ik keek alleen even… naar de tijden.” Hij schraapte zijn keel. “Aangenaam kennis te maken, Jess.”

Jess frowned slightly. “How do you know my name?”

Jess fronste een beetje. “Hoe weet je hoe ik heet?”

There was a terrible second of silence. Then Ana laughed, a little too loudly. “Because I never stop talking about you. Jess this, Jess that. Jess and her drawings. Poor Mick has heard everything about you.” It was not even a good lie, but Jess shrugged and ate a crisp. She was too happy after her day in Leeds to care.

Er viel een vreselijke seconde van stilte. Toen lachte Ana, iets te luid. “Omdat ik altijd over jou praat. Jess dit, Jess dat. Jess en haar tekeningen. De arme Mick heeft alles over jou gehoord.” Het was niet eens een goede leugen, maar Jess haalde haar schouders op en at een chipje. Ze was te vrolijk na haar dag in Leeds om zich er druk over te maken.

The train came into the station with a long, tired sound and stopped in front of them. The doors opened. A woman with a pushchair got off, and an old man, and then nobody. Michael stood very still with his bag on his back and watched the open doors. Ana watched him. Jess watched her phone. After a minute, the doors closed again, and the train moved slowly away into the dark.

De trein kwam met een lang, moe geluid het station binnen en stopte voor hen. De deuren gingen open. Een vrouw met een wandelwagen stapte uit, daarna een oude man, en verder niemand. Michael stond heel stil met zijn tas op zijn rug en keek naar de open deuren. Ana keek naar hem. Jess keek op haar telefoon. Na een minuut gingen de deuren weer dicht en de trein reed langzaam weg in het donker.

Michael let out a long breath. He looked at Ana, and in his tired eyes there was something she had not seen there before. It was not quite hope, but it was close to it. “Goodnight, Ana,” he said quietly. “Goodnight, Jess. Good luck with the drawings.” Then he turned and walked up the stairs, over the bridge and out of the station.

Michael ademde lang uit. Hij keek naar Ana. In zijn vermoeide ogen zag ze iets wat ze daar nog niet eerder had gezien. Het leek op hoop. “Goedenacht, Ana,” zei hij zacht. “Goedenacht, Jess. Veel succes met de tekeningen.” Daarna draaide hij zich om en liep de trap op, over de brug en het station uit.

They walked home down the hill. Hollin Bridge was quiet on a Saturday night, and the streetlights made yellow circles on the wet stones. Jess talked about Leeds for ten minutes without stopping: the glass building, the teacher with the purple glasses, the student who had built a model of a bridge out of spaghetti. Ana said yes and no and really, but she was hardly listening.

Ze liepen de heuvel af naar huis. Hollin Bridge was rustig op zaterdagavond. De lantaarns maakten gele cirkels op de natte stenen. Jess praatte tien minuten lang zonder te stoppen over Leeds: het glazen gebouw, de leraar met de paarse bril en de student die een brug van spaghetti had gebouwd. Ana zei ja en nee en echt waar, maar ze luisterde nauwelijks.