A Friend Called Mick

For a moment nobody spoke. The wind blew along the empty platform, and somewhere behind the hills the Manchester train was getting louder. Ana could feel her heart beating in her throat. She had promised. Only a minute ago, she had promised. “This is Mick,” she heard herself say. “He’s a friend. He works at the supermarket warehouse.”

Για μια στιγμή κανείς δεν μίλησε. Ο άνεμος φυσούσε κατά μήκος της άδειας αποβάθρας, και κάπου πίσω από τους λόφους το τρένο για το Μάντσεστερ ακουγόταν όλο και πιο δυνατά. Η Άνα ένιωθε την καρδιά της να χτυπά στον λαιμό της. Είχε υποσχεθεί. Μόλις πριν από ένα λεπτό, είχε υποσχεθεί. «Αυτός είναι ο Μικ», άκουσε τον εαυτό της να λέει. «Είναι φίλος. Δουλεύει στην αποθήκη του σούπερ μάρκετ».

“Oh. Hi,” Jess said. She looked at him the way teenagers look at most adults, politely and without much interest. Then she opened her crisps. “Are you going to Manchester? The train’s coming.”

«Α. Γεια», είπε η Τζες. Τον κοίταξε όπως κοιτάζουν οι έφηβοι τους περισσότερους ενήλικες, ευγενικά και χωρίς πολύ ενδιαφέρον. Μετά άνοιξε τα πατατάκια της. «Πας στο Μάντσεστερ; Το τρένο έρχεται».

Michael opened his mouth, but nothing came out. He was holding his wallet so hard that his fingers had gone white. Ana saw him look at Jess’s red hair, at her green eyes, at the small scar on her chin that Ana had never noticed before. He looked at her as if he was trying to remember every detail of her face for the rest of his life.

Ο Μάικλ άνοιξε το στόμα του, αλλά δεν βγήκε τίποτα. Κρατούσε το πορτοφόλι του τόσο σφιχτά που τα δάχτυλά του είχαν ασπρίσει. Η Άνα τον είδε να κοιτάζει τα κόκκινα μαλλιά της Τζες, τα πράσινα μάτια της, τη μικρή ουλή στο πηγούνι της που η Άνα δεν είχε προσέξει ποτέ πριν. Την κοίταζε σαν να προσπαθούσε να θυμάται κάθε λεπτομέρεια του προσώπου της για το υπόλοιπο της ζωής του.

“No,” he said at last. His voice was rough. “No, I’m not going anywhere. I was just… checking the times.” He cleared his throat. “Nice to meet you, Jess.”

«Όχι», είπε επιτέλους. Η φωνή του ήταν βραχνή. «Όχι, δεν πάω πουθενά. Απλώς… κοίταζα τα δρομολόγια». Καθάρισε τον λαιμό του. «Χάρηκα για τη γνωριμία, Τζες».

Jess frowned slightly. “How do you know my name?”

Η Τζες συνοφρυώθηκε ελαφρά. «Πώς ξέρεις το όνομά μου;»

There was a terrible second of silence. Then Ana laughed, a little too loudly. “Because I never stop talking about you. Jess this, Jess that. Jess and her drawings. Poor Mick has heard everything about you.” It was not even a good lie, but Jess shrugged and ate a crisp. She was too happy after her day in Leeds to care.

Ακολούθησε ένα τρομερό δευτερόλεπτο σιωπής. Μετά η Άνα γέλασε, λίγο πιο δυνατά απ’ όσο έπρεπε. «Επειδή δεν σταματώ ποτέ να μιλάω για σένα. Η Τζες έτσι, η Τζες αλλιώς. Η Τζες και τα σχέδιά της. Ο καημένος ο Μικ έχει ακούσει τα πάντα για σένα». Δεν ήταν καν ένα καλό ψέμα, αλλά η Τζες ανασήκωσε τους ώμους και έφαγε ένα πατατάκι. Ήταν πολύ χαρούμενη μετά τη μέρα της στο Λιντς για να ασχοληθεί.

The train came into the station with a long, tired sound and stopped in front of them. The doors opened. A woman with a pushchair got off, and an old man, and then nobody. Michael stood very still with his bag on his back and watched the open doors. Ana watched him. Jess watched her phone. After a minute, the doors closed again, and the train moved slowly away into the dark.

Το τρένο μπήκε στον σταθμό με έναν μακρύ, κουρασμένο ήχο και σταμάτησε μπροστά τους. Οι πόρτες άνοιξαν. Μια γυναίκα με ένα καροτσάκι κατέβηκε, κι ένας ηλικιωμένος άντρας, και μετά κανένας. Ο Μάικλ στεκόταν εντελώς ακίνητος με την τσάντα στην πλάτη του και κοίταζε τις ανοιχτές πόρτες. Η Άνα κοίταζε εκείνον. Η Τζες κοίταζε το τηλέφωνό της. Μετά από ένα λεπτό, οι πόρτες έκλεισαν πάλι, και το τρένο απομακρύνθηκε αργά μέσα στο σκοτάδι.

Michael let out a long breath. He looked at Ana, and in his tired eyes there was something she had not seen there before. It was not quite hope, but it was close to it. “Goodnight, Ana,” he said quietly. “Goodnight, Jess. Good luck with the drawings.” Then he turned and walked up the stairs, over the bridge and out of the station.

Ο Μάικλ άφησε μια μακριά ανάσα. Κοίταξε την Άνα, και στα κουρασμένα μάτια του υπήρχε κάτι που δεν είχε δει εκεί πριν. Δεν ήταν ακριβώς ελπίδα, αλλά ήταν κοντά σε αυτήν. «Καληνύχτα, Άνα», είπε ήσυχα. «Καληνύχτα, Τζες. Καλή επιτυχία με τα σχέδια». Μετά γύρισε και ανέβηκε τις σκάλες, πέρασε τη γέφυρα και βγήκε από τον σταθμό.

They walked home down the hill. Hollin Bridge was quiet on a Saturday night, and the streetlights made yellow circles on the wet stones. Jess talked about Leeds for ten minutes without stopping: the glass building, the teacher with the purple glasses, the student who had built a model of a bridge out of spaghetti. Ana said yes and no and really, but she was hardly listening.

Περπάτησαν προς το σπίτι κατεβαίνοντας τον λόφο. Το Χόλιν Μπριτζ ήταν ήσυχο ένα σαββατόβραδο, και τα φώτα του δρόμου έφτιαχναν κίτρινους κύκλους πάνω στις βρεγμένες πέτρες. Η Τζες μιλούσε για το Λιντς για δέκα λεπτά χωρίς να σταματήσει: το γυάλινο κτίριο, τη δασκάλα με τα μοβ γυαλιά, τον φοιτητή που είχε φτιάξει ένα μοντέλο γέφυρας από μακαρόνια. Η Άνα έλεγε ναι και όχι και αλήθεια;, αλλά σχεδόν δεν άκουγε.