Przyjaciel o imieniu Mick

Przez chwilę nikt nic nie mówił. Wiatr wiał wzdłuż pustego peronu, a gdzieś za wzgórzami pociąg do Manchesteru był coraz głośniejszy. Ana czuła, jak serce bije jej w gardle. Obiecała. Zaledwie minutę temu obiecała. „To jest Mick” – usłyszała własny głos. „To przyjaciel. Pracuje w magazynie supermarketu”.

For a moment nobody spoke. The wind blew along the empty platform, and somewhere behind the hills the Manchester train was getting louder. Ana could feel her heart beating in her throat. She had promised. Only a minute ago, she had promised. “This is Mick,” she heard herself say. “He’s a friend. He works at the supermarket warehouse.”

„Och. Cześć” – powiedziała Jess. Spojrzała na niego tak, jak nastolatki patrzą na większość dorosłych: grzecznie i bez większego zainteresowania. Potem otworzyła swoje chipsy. „Jedziesz do Manchesteru? Pociąg już nadjeżdża”.

“Oh. Hi,” Jess said. She looked at him the way teenagers look at most adults, politely and without much interest. Then she opened her crisps. “Are you going to Manchester? The train’s coming.”

Michael otworzył usta, ale nic nie powiedział. Trzymał portfel tak mocno, że jego palce zrobiły się białe. Ana widziała, jak patrzy na rude włosy Jess, na jej zielone oczy, na małą bliznę na jej brodzie, której Ana nigdy wcześniej nie zauważyła. Patrzył na nią tak, jakby próbował zapamiętać każdy szczegół jej twarzy do końca życia.

Michael opened his mouth, but nothing came out. He was holding his wallet so hard that his fingers had gone white. Ana saw him look at Jess’s red hair, at her green eyes, at the small scar on her chin that Ana had never noticed before. He looked at her as if he was trying to remember every detail of her face for the rest of his life.

„Nie” – powiedział w końcu. Miał szorstki głos. „Nie, nigdzie nie jadę. Tylko… sprawdzałem godziny odjazdów”. Chrząknął. „Miło cię poznać, Jess”.

“No,” he said at last. His voice was rough. “No, I’m not going anywhere. I was just… checking the times.” He cleared his throat. “Nice to meet you, Jess.”

Jess lekko zmarszczyła brwi. „Skąd znasz moje imię?”

Jess frowned slightly. “How do you know my name?”

Zapadła straszna sekunda ciszy. Wtedy Ana zaśmiała się, trochę za głośno. „Bo ja ciągle o tobie opowiadam. Jess to, Jess tamto. Jess i jej rysunki. Biedny Mick słyszał już o tobie wszystko”. To nie było nawet dobre kłamstwo, ale Jess wzruszyła ramionami i zjadła chipsa. Była zbyt szczęśliwa po całym dniu w Leeds, żeby się tym przejmować.

There was a terrible second of silence. Then Ana laughed, a little too loudly. “Because I never stop talking about you. Jess this, Jess that. Jess and her drawings. Poor Mick has heard everything about you.” It was not even a good lie, but Jess shrugged and ate a crisp. She was too happy after her day in Leeds to care.

Pociąg wjechał na stację z długim, zmęczonym dźwiękiem i zatrzymał się przed nimi. Drzwi się otworzyły. Wysiadła kobieta z wózkiem dziecięcym, potem starszy pan, a potem już nikt. Michael stał nieruchomo z torbą na plecach i patrzył na otwarte drzwi. Ana patrzyła na niego. Jess patrzyła w telefon. Po minucie drzwi znowu się zamknęły, a pociąg powoli odjechał w ciemność.

The train came into the station with a long, tired sound and stopped in front of them. The doors opened. A woman with a pushchair got off, and an old man, and then nobody. Michael stood very still with his bag on his back and watched the open doors. Ana watched him. Jess watched her phone. After a minute, the doors closed again, and the train moved slowly away into the dark.

Michael wypuścił długo powietrze. Spojrzał na Anę, a w jego zmęczonych oczach było coś, czego wcześniej tam nie widziała. To nie była do końca nadzieja, ale coś bardzo bliskiego. „Dobranoc, Ano” – powiedział cicho. „Dobranoc, Jess. Powodzenia z rysunkami”. Potem odwrócił się, wszedł po schodach, przeszedł przez most i wyszedł ze stacji.

Michael let out a long breath. He looked at Ana, and in his tired eyes there was something she had not seen there before. It was not quite hope, but it was close to it. “Goodnight, Ana,” he said quietly. “Goodnight, Jess. Good luck with the drawings.” Then he turned and walked up the stairs, over the bridge and out of the station.

Wracały do domu w dół wzgórza. Hollin Bridge było ciche w sobotnią noc, a latarnie uliczne tworzyły żółte koła na mokrych kamieniach. Jess opowiadała o Leeds przez dziesięć minut bez przerwy: o szklanym budynku, o nauczycielce w fioletowych okularach, o studencie, który zbudował model mostu ze spaghetti. Ana mówiła tak, nie i naprawdę, ale prawie jej nie słuchała.

They walked home down the hill. Hollin Bridge was quiet on a Saturday night, and the streetlights made yellow circles on the wet stones. Jess talked about Leeds for ten minutes without stopping: the glass building, the teacher with the purple glasses, the student who had built a model of a bridge out of spaghetti. Ana said yes and no and really, but she was hardly listening.

Wtedy, na rogu Bridge Street, Jess nagle przestała mówić. „Twój przyjaciel był dziwny” – powiedziała.

Then, at the corner of Bridge Street, Jess suddenly stopped talking. “Your friend was weird,” she said.

„Mick? Dlaczego?” – Ana spróbowała nadać swojemu głosowi lekki ton.

“Mick? Why?” Ana tried to keep her voice light.

„Nie wiem. Chodzi o to, jak na mnie patrzył. Jakby mnie znał albo jakby zobaczył ducha”. Jess nasunęła słuchawki na uszy, a potem znowu je zsunęła. „Może ma córkę w moim wieku albo coś takiego. Ludzie robią się wtedy dziwni”. Wzruszyła ramionami, weszły przez frontowe drzwi piekarni i ta chwila minęła. Ale Ana o niej nie zapomniała.

“I don’t know. The way he looked at me. Like he knew me, or like he had seen a ghost.” Jess pulled her headphones up over her ears, then pulled them down again. “Maybe he has a daughter my age, or something. People get strange about that.” She shrugged, and they went in through the front door of the bakery, and the moment was gone. But Ana did not forget it.