A Friend Called Mick

For a moment nobody spoke. The wind blew along the empty platform, and somewhere behind the hills the Manchester train was getting louder. Ana could feel her heart beating in her throat. She had promised. Only a minute ago, she had promised. “This is Mick,” she heard herself say. “He’s a friend. He works at the supermarket warehouse.”

Przez chwilę nikt nic nie mówił. Wiatr wiał wzdłuż pustego peronu, a gdzieś za wzgórzami pociąg do Manchesteru był coraz głośniejszy. Ana czuła, jak serce bije jej w gardle. Obiecała. Zaledwie minutę temu obiecała. „To jest Mick” – usłyszała własny głos. „To przyjaciel. Pracuje w magazynie supermarketu”.

“Oh. Hi,” Jess said. She looked at him the way teenagers look at most adults, politely and without much interest. Then she opened her crisps. “Are you going to Manchester? The train’s coming.”

„Och. Cześć” – powiedziała Jess. Spojrzała na niego tak, jak nastolatki patrzą na większość dorosłych: grzecznie i bez większego zainteresowania. Potem otworzyła swoje chipsy. „Jedziesz do Manchesteru? Pociąg już nadjeżdża”.

Michael opened his mouth, but nothing came out. He was holding his wallet so hard that his fingers had gone white. Ana saw him look at Jess’s red hair, at her green eyes, at the small scar on her chin that Ana had never noticed before. He looked at her as if he was trying to remember every detail of her face for the rest of his life.

Michael otworzył usta, ale nic nie powiedział. Trzymał portfel tak mocno, że jego palce zrobiły się białe. Ana widziała, jak patrzy na rude włosy Jess, na jej zielone oczy, na małą bliznę na jej brodzie, której Ana nigdy wcześniej nie zauważyła. Patrzył na nią tak, jakby próbował zapamiętać każdy szczegół jej twarzy do końca życia.