Not for Me

For a moment the only sound in the kitchen was the radio, playing quietly on the shelf. Then Jess pushed her chair back so hard that it scraped across the floor. “You can’t,” she said. “Grandad, you can’t sell it. It’s the bakery. It’s Bell’s. It’s been here for a hundred years.”

Przez chwilę jedynym dźwiękiem w kuchni było radio, grające cicho na półce. Wtedy Jess odsunęła krzesło tak mocno, że zaszurało po podłodze. „Nie możesz”, powiedziała. „Dziadku, nie możesz jej sprzedać. To nasza piekarnia. To Bell’s. Jest tutaj od stu lat”.

“Ninety-two,” Walter said calmly. “My grandfather opened it. And I can sell it, Jess. It’s mine.” He put his glasses back in their case. “Sit down, please. Let me explain. Then you can shout at me as much as you like.”

„Od dziewięćdziesięciu dwóch”, powiedział spokojnie Walter. „Mój dziadek ją otworzył. I mogę ją sprzedać, Jess. Należy do mnie”. Odłożył okulary do etui. „Usiądź, proszę. Pozwól mi wyjaśnić. Potem możesz na mnie krzyczeć, ile tylko chcesz”.

Jess did not sit down, but she stopped talking. Walter put both hands flat on the table. The bad one shook against the wood. He looked at it as if it belonged to someone else, and then he began.

Jess nie usiadła, ale przestała mówić. Walter położył obie dłonie płasko na stole. Ta chora ręka trzęsła się na drewnie. Spojrzał na nią tak, jakby należała do kogoś innego, a potem zaczął mówić.