Red Paint

For a moment nobody answered. Ana stood behind the counter with a paper bag in her hand and felt her face go hot. It was Walter who spoke, from the kitchen doorway, in the flat, steady voice he used for customers who complained about the price of bread.

Przez chwilę nikt nie odpowiadał. Ana stała za ladą z papierową torbą w ręku i czuła, że jej twarz robi się gorąca. To Walter odezwał się z drzwi do kuchni tym samym płaskim, spokojnym głosem, którego używał wobec klientów narzekających na cenę chleba.

“She’s working,” he said. “I asked her to come back. We had forty rolls last night, Jess, and half of them looked like they had been sat on. I need a baker. She’s the best one I’ve had.”

„Ona pracuje” – powiedział. „Poprosiłem ją, żeby wróciła. Zeszłej nocy mieliśmy czterdzieści bułek, Jess, a połowa wyglądała tak, jakby ktoś na nich usiadł. Potrzebuję piekarza. Ona jest najlepsza, jaką miałem”.

Jess looked at him as if he had started speaking a foreign language. “Four days ago you threw her out for lying to us. Now she’s back behind the counter with your keys. Did I miss something?” She waited. Nobody said anything. Walter looked at the floor, and Ana understood that he had not yet found a single one of the words he had promised to find.

Jess spojrzała na niego tak, jakby zaczął mówić w obcym języku. „Cztery dni temu wyrzuciłeś ją za kłamstwo. Teraz znowu stoi za ladą z twoimi kluczami. Coś przegapiłam?”. Czekała. Nikt nic nie powiedział. Walter patrzył w podłogę, a Ana zrozumiała, że nie znalazł jeszcze ani jednego ze słów, które obiecał znaleźć.