Rode verf

Even gaf niemand antwoord. Ana stond achter de toonbank met een papieren zak in haar hand en voelde haar gezicht heet worden. Het was Walter die sprak vanuit de deuropening van de keuken, met de vlakke, rustige stem die hij gebruikte voor klanten die klaagden over de broodprijs.

For a moment nobody answered. Ana stood behind the counter with a paper bag in her hand and felt her face go hot. It was Walter who spoke, from the kitchen doorway, in the flat, steady voice he used for customers who complained about the price of bread.

“Ze werkt,” zei hij. “Ik heb haar gevraagd om terug te komen. We hadden gisteravond veertig broodjes, Jess, en op de helft leek wel iemand te hebben gezeten. Ik heb een bakker nodig. Zij is de beste die ik heb gehad.”

“She’s working,” he said. “I asked her to come back. We had forty rolls last night, Jess, and half of them looked like they had been sat on. I need a baker. She’s the best one I’ve had.”

Jess keek hem aan alsof hij plotseling een vreemde taal sprak. “Vier dagen geleden heb je haar weggestuurd omdat ze tegen ons loog. Nu staat ze weer achter de toonbank met jouw sleutels. Heb ik iets gemist?” Ze wachtte even. Niemand zei iets. Walter keek naar de vloer, en Ana begreep dat hij nog geen enkel woord had gevonden van wat hij had beloofd te zeggen.

Jess looked at him as if he had started speaking a foreign language. “Four days ago you threw her out for lying to us. Now she’s back behind the counter with your keys. Did I miss something?” She waited. Nobody said anything. Walter looked at the floor, and Ana understood that he had not yet found a single one of the words he had promised to find.

“Best,” zei Jess. “Wat dan ook. Het is jouw bakkerij.” Ze pakte zonder te betalen een broodje uit de mand op de toonbank, zoals ze altijd deed, en liep naar buiten, Bridge Street op. Ze keek Ana geen enkele keer aan. De bel boven de deur rinkelde achter haar, heel luid in de stilte.

“Fine,” Jess said. “Whatever. It’s your bakery.” She took a roll from the basket on the counter without paying, the way she always did, and walked out into Bridge Street. She did not look at Ana once. The bell over the door rang behind her, very loudly, in the silence.

In de dagen daarna kwam Bell’s Bakery langzaam weer tot leven. Ana sliep ’s middags op de slaapbank van Daniel en liep om halfdrie ’s nachts naar Bridge Street, door de lege stad. Om tien voor vijf lagen de planken weer vol. Daniel kreeg zijn kaasbroodjes. De dochter van mevrouw Ward kreeg haar verjaardagstaart, drie dagen te laat en twee keer zo groot, met een verontschuldiging in chocolade erop.

Over the next few days, Bell’s Bakery slowly came back to life. Ana slept on Daniel’s sofa bed in the afternoons and walked to Bridge Street at half past two in the morning, through the empty town. The shelves were full again by ten to five. Daniel got his cheese rolls. Mrs Ward’s daughter got her birthday cake, three days late and twice as big, with an apology written on it in chocolate.

Walter zat op zijn stoel bij de tafel en gaf aanwijzingen, en Ana voerde ze uit. Ze waren beleefd en voorzichtig met elkaar. Elke ochtend, wanneer de winkel om één uur sloot, keek ze hem aan en zag dezelfde vraag op zijn gezicht. En elke ochtend keek hij weg, liep naar boven en vertelde Jess niets.

Walter sat in his chair by the table and gave instructions, and Ana followed them. They were polite and careful with each other. Every morning, when the shop closed at one, she looked at him and saw the same question in his face. And every morning he looked away, and went upstairs, and did not tell Jess.

Op dinsdagavond kwam Ana vroeg naar beneden en trof hem aan bij de keukentafel met een schrijfblok en een pen. De bovenste bladzijde stond vol met zijn grote, bevende handschrift, regel voor regel doorgehaald. Lieve Jess, begon het, en dan, Ik had moeten, en dan, De nacht van de, en daarna niets meer. Rond zijn stoel lagen wel twaalf verfrommelde proppen papier op de vloer. Toen hij haar zag, scheurde hij het vel af, vouwde het heel klein op en stopte het in zijn schortzak.

On Tuesday night, coming down early, Ana found him at the kitchen table with a pad of paper and a pen. The top page was covered in his big, shaking handwriting, crossed out line after line. Dear Jess, it began, and then, I should have, and then, The night of the, and then nothing. Around his chair on the floor lay a dozen crumpled balls of paper. When he saw her, he tore off the page, folded it very small and put it in his apron pocket.

“Met brood is het makkelijker,” zei hij, zonder haar aan te kijken. “Bij brood weet je wanneer het klaar is. Je klopt op de onderkant en het klinkt hol.” Hij stond langzaam op en ging zijn handen wassen. Ana raapte de verfrommelde papiertjes op en gooide ze in de vuilnisbak zonder ze te lezen. Sommige dingen, dacht ze, moet iemand in stilte fout mogen doen.

“It’s easier with bread,” he said, without looking at her. “With bread you know when it’s finished. You knock on the bottom and it sounds hollow.” He stood up slowly and went to wash his hands. Ana picked up the crumpled papers and threw them in the bin without reading them. Some things, she thought, a person should be allowed to get wrong in private.