Κόκκινη μπογιά

Για μια στιγμή κανείς δεν απάντησε. Η Άνα στεκόταν πίσω από τον πάγκο με μια χάρτινη σακούλα στο χέρι και ένιωσε το πρόσωπό της να καίει. Ήταν ο Γουόλτερ που μίλησε, από την πόρτα της κουζίνας, με την επίπεδη, σταθερή φωνή που χρησιμοποιούσε για τους πελάτες που παραπονιούνταν για την τιμή του ψωμιού.

For a moment nobody answered. Ana stood behind the counter with a paper bag in her hand and felt her face go hot. It was Walter who spoke, from the kitchen doorway, in the flat, steady voice he used for customers who complained about the price of bread.

«Δουλεύει», είπε. «Της ζήτησα να γυρίσει. Είχαμε σαράντα ψωμάκια χθες το βράδυ, Τζες, και τα μισά έμοιαζαν σαν να τα είχε πατήσει κάποιος. Χρειάζομαι αρτοποιό. Είναι η καλύτερη που είχα ποτέ».

“She’s working,” he said. “I asked her to come back. We had forty rolls last night, Jess, and half of them looked like they had been sat on. I need a baker. She’s the best one I’ve had.”

Η Τζες τον κοίταξε σαν να είχε αρχίσει να μιλάει μια ξένη γλώσσα. «Πριν από τέσσερις μέρες την έδιωξες επειδή μας είπε ψέματα. Τώρα είναι πάλι πίσω από τον πάγκο με τα κλειδιά σου. Έχασα κάτι;» Περίμενε. Κανείς δεν είπε τίποτα. Ο Γουόλτερ κοίταξε το πάτωμα, και η Άνα κατάλαβε ότι δεν είχε βρει ακόμα ούτε μία από τις λέξεις που είχε υποσχεθεί να βρει.

Jess looked at him as if he had started speaking a foreign language. “Four days ago you threw her out for lying to us. Now she’s back behind the counter with your keys. Did I miss something?” She waited. Nobody said anything. Walter looked at the floor, and Ana understood that he had not yet found a single one of the words he had promised to find.

«Εντάξει», είπε η Τζες. «Ό,τι θέλεις. Δικός σου είναι ο φούρνος». Πήρε ένα ψωμάκι από το καλάθι στον πάγκο χωρίς να πληρώσει, όπως έκανε πάντα, και βγήκε στην Μπριτζ Στριτ. Δεν κοίταξε την Άνα ούτε μία φορά. Το κουδούνι πάνω από την πόρτα χτύπησε πίσω της, πολύ δυνατά, μέσα στη σιωπή.

“Fine,” Jess said. “Whatever. It’s your bakery.” She took a roll from the basket on the counter without paying, the way she always did, and walked out into Bridge Street. She did not look at Ana once. The bell over the door rang behind her, very loudly, in the silence.

Τις επόμενες μέρες, το Bell’s Bakery ξαναζωντάνεψε σιγά σιγά. Η Άνα κοιμόταν στον καναπέ-κρεβάτι του Ντάνιελ τα απογεύματα και περπατούσε μέχρι την Μπριτζ Στριτ στις δυόμισι τη νύχτα, μέσα από την άδεια πόλη. Τα ράφια ήταν πάλι γεμάτα στις πέντε παρά δέκα. Ο Ντάνιελ πήρε τα τυρόψωμά του. Η κόρη της κυρίας Γουόρντ πήρε την τούρτα των γενεθλίων της, τρεις μέρες αργότερα και διπλάσια σε μέγεθος, με μια συγγνώμη γραμμένη πάνω της με σοκολάτα.

Over the next few days, Bell’s Bakery slowly came back to life. Ana slept on Daniel’s sofa bed in the afternoons and walked to Bridge Street at half past two in the morning, through the empty town. The shelves were full again by ten to five. Daniel got his cheese rolls. Mrs Ward’s daughter got her birthday cake, three days late and twice as big, with an apology written on it in chocolate.

Ο Γουόλτερ καθόταν στην καρέκλα του δίπλα στο τραπέζι και έδινε οδηγίες, και η Άνα τις ακολουθούσε. Ήταν ευγενικοί και προσεκτικοί ο ένας με τον άλλον. Κάθε πρωί, όταν το μαγαζί έκλεινε στη μία, εκείνη τον κοίταζε και έβλεπε την ίδια ερώτηση στο πρόσωπό του. Και κάθε πρωί εκείνος κοίταζε αλλού, ανέβαινε στον επάνω όροφο και δεν έλεγε τίποτα στην Τζες.

Walter sat in his chair by the table and gave instructions, and Ana followed them. They were polite and careful with each other. Every morning, when the shop closed at one, she looked at him and saw the same question in his face. And every morning he looked away, and went upstairs, and did not tell Jess.

Το βράδυ της Τρίτης, κατεβαίνοντας νωρίς, η Άνα τον βρήκε στο τραπέζι της κουζίνας με ένα μπλοκ σημειώσεων και ένα στυλό. Η πρώτη σελίδα ήταν γεμάτη από τον μεγάλο, τρεμάμενο γραφικό του χαρακτήρα, με γραμμές σβησμένες τη μία μετά την άλλη. Αγαπητή Τζες, άρχιζε, και μετά, Έπρεπε να είχα, και μετά, Τη νύχτα που, και μετά τίποτα. Γύρω από την καρέκλα του στο πάτωμα βρίσκονταν καμιά δεκαριά τσαλακωμένες μπάλες χαρτιού. Όταν την είδε, έσκισε τη σελίδα, την δίπλωσε πολύ μικρή και την έβαλε στην τσέπη της ποδιάς του.

On Tuesday night, coming down early, Ana found him at the kitchen table with a pad of paper and a pen. The top page was covered in his big, shaking handwriting, crossed out line after line. Dear Jess, it began, and then, I should have, and then, The night of the, and then nothing. Around his chair on the floor lay a dozen crumpled balls of paper. When he saw her, he tore off the page, folded it very small and put it in his apron pocket.

«Είναι πιο εύκολο με το ψωμί», είπε, χωρίς να την κοιτάξει. «Με το ψωμί ξέρεις πότε είναι έτοιμο. Χτυπάς στον πάτο και ακούγεται κούφιο». Σηκώθηκε αργά και πήγε να πλύνει τα χέρια του. Η Άνα μάζεψε τα τσαλακωμένα χαρτιά και τα πέταξε στον κάδο χωρίς να τα διαβάσει. Μερικά πράγματα, σκέφτηκε, πρέπει να επιτρέπεται να τα κάνει κανείς λάθος μόνος του.

“It’s easier with bread,” he said, without looking at her. “With bread you know when it’s finished. You knock on the bottom and it sounds hollow.” He stood up slowly and went to wash his hands. Ana picked up the crumpled papers and threw them in the bin without reading them. Some things, she thought, a person should be allowed to get wrong in private.