Red Paint

For a moment nobody answered. Ana stood behind the counter with a paper bag in her hand and felt her face go hot. It was Walter who spoke, from the kitchen doorway, in the flat, steady voice he used for customers who complained about the price of bread.

Przez chwilę nikt nie odpowiadał. Ana stała za ladą z papierową torbą w ręku i czuła, że jej twarz robi się gorąca. To Walter odezwał się z drzwi do kuchni tym samym płaskim, spokojnym głosem, którego używał wobec klientów narzekających na cenę chleba.

“She’s working,” he said. “I asked her to come back. We had forty rolls last night, Jess, and half of them looked like they had been sat on. I need a baker. She’s the best one I’ve had.”

„Ona pracuje” – powiedział. „Poprosiłem ją, żeby wróciła. Zeszłej nocy mieliśmy czterdzieści bułek, Jess, a połowa wyglądała tak, jakby ktoś na nich usiadł. Potrzebuję piekarza. Ona jest najlepsza, jaką miałem”.

Jess looked at him as if he had started speaking a foreign language. “Four days ago you threw her out for lying to us. Now she’s back behind the counter with your keys. Did I miss something?” She waited. Nobody said anything. Walter looked at the floor, and Ana understood that he had not yet found a single one of the words he had promised to find.

Jess spojrzała na niego tak, jakby zaczął mówić w obcym języku. „Cztery dni temu wyrzuciłeś ją za kłamstwo. Teraz znowu stoi za ladą z twoimi kluczami. Coś przegapiłam?”. Czekała. Nikt nic nie powiedział. Walter patrzył w podłogę, a Ana zrozumiała, że nie znalazł jeszcze ani jednego ze słów, które obiecał znaleźć.

“Fine,” Jess said. “Whatever. It’s your bakery.” She took a roll from the basket on the counter without paying, the way she always did, and walked out into Bridge Street. She did not look at Ana once. The bell over the door rang behind her, very loudly, in the silence.

„W porządku” – powiedziała Jess. „Nieważne. To twoja piekarnia”. Wzięła z koszyka na ladzie bułkę bez płacenia, tak jak zawsze, i wyszła na Bridge Street. Ani razu nie spojrzała na Anę. Dzwonek nad drzwiami zadzwonił za nią bardzo głośno w ciszy.

Over the next few days, Bell’s Bakery slowly came back to life. Ana slept on Daniel’s sofa bed in the afternoons and walked to Bridge Street at half past two in the morning, through the empty town. The shelves were full again by ten to five. Daniel got his cheese rolls. Mrs Ward’s daughter got her birthday cake, three days late and twice as big, with an apology written on it in chocolate.

W ciągu następnych kilku dni w Bell’s Bakery powoli wracało życie. Ana spała popołudniami na rozkładanej sofie Daniela i chodziła na Bridge Street o wpół do trzeciej rano przez puste miasto. Półki były znowu pełne za dziesięć piąta. Daniel dostał swoje bułki z serem. Córka pani Ward dostała swój tort urodzinowy, trzy dni za późno i dwa razy większy, z przeprosinami napisanymi czekoladą.

Walter sat in his chair by the table and gave instructions, and Ana followed them. They were polite and careful with each other. Every morning, when the shop closed at one, she looked at him and saw the same question in his face. And every morning he looked away, and went upstairs, and did not tell Jess.

Walter siedział na krześle przy stole i wydawał polecenia, a Ana je wykonywała. Byli dla siebie uprzejmi i ostrożni. Każdego ranka, gdy sklep zamykano o pierwszej, patrzyła na niego i widziała na jego twarzy to samo pytanie. A każdego ranka on odwracał wzrok, szedł na górę i nic nie mówił Jess.

On Tuesday night, coming down early, Ana found him at the kitchen table with a pad of paper and a pen. The top page was covered in his big, shaking handwriting, crossed out line after line. Dear Jess, it began, and then, I should have, and then, The night of the, and then nothing. Around his chair on the floor lay a dozen crumpled balls of paper. When he saw her, he tore off the page, folded it very small and put it in his apron pocket.

We wtorek w nocy, gdy Ana zeszła wcześnie na dół, zastała go przy kuchennym stole z notesem i długopisem. Pierwsza strona była pokryta jego dużym, drżącym pismem, pokreślonym linijka po linijce. Droga Jess, zaczynało się, a potem: Powinienem był, a potem: W noc, a potem nic. Wokół jego krzesła na podłodze leżało kilkanaście zgniecionych kulek papieru. Kiedy ją zobaczył, wyrwał stronę, złożył ją bardzo drobno i schował do kieszeni fartucha.

“It’s easier with bread,” he said, without looking at her. “With bread you know when it’s finished. You knock on the bottom and it sounds hollow.” He stood up slowly and went to wash his hands. Ana picked up the crumpled papers and threw them in the bin without reading them. Some things, she thought, a person should be allowed to get wrong in private.

„Z chlebem jest łatwiej” – powiedział, nie patrząc na nią. „Przy chlebie wiesz, kiedy jest gotowy. Pukasz w spód i brzmi głucho”. Wstał powoli i poszedł umyć ręce. Ana podniosła pogniecione kartki i wrzuciła je do kosza, nie czytając ich. Pomyślała, że pewne błędy człowiek powinien móc popełniać bez świadków.