No Words

The words were all still there. That was the joke of it, if it was a joke, and Walter Bell had never been much good at jokes. Bread, oven, flour, Mary, son. He could see them, the way you can see loaves through the glass of an oven door, risen and golden and ready. But when he reached for them, his hand closed on air.

Słowa wciąż tam były, wszystkie. W tym właśnie tkwił cały dowcip – jeśli to w ogóle był dowcip, a Walter Bell nigdy nie był zbyt dobry w żartach. Chleb, piec, mąka, Mary, syn. Widział je tak, jak widzi się bochenki przez szybę w drzwiczkach pieca: wyrośnięte, złociste i gotowe. Kiedy jednak po nie sięgał, jego dłoń zamykała się na pustce.

No, not his hand. His hand was something else now. His right hand lay on the blanket like a parcel somebody had left there by mistake, heavy and not quite his. For two years it had shaken so badly that he could not cut butter; now it did not shake at all, and he would have given anything, the bakery, the house, the last fifteen years, to feel it tremble again.

Nie, to już nie była jego dłoń. Jego dłoń stała się teraz czymś zupełnie innym. Prawa ręka leżała na kocu niczym paczka, którą ktoś zostawił tam przez pomyłkę – ciężka i jakby nie do końca jego. Przez dwa lata trzęsła się tak bardzo, że nie potrafił ukroić masła; teraz nie drżała wcale, a oddałby wszystko – piekarnię, dom, ostatnie piętnaście lat – żeby znów poczuć jej drżenie.

Time did not behave properly in this place. There was the window, and beyond the window a car park, and beyond the car park the hills where Mary had liked to walk on Sundays before the shop took all their Sundays away. Sometimes the light in the window was white, and sometimes it was orange from the street lamps, and he could not always remember how it had got from one to the other.

Czas w tym miejscu nie zachowywał się tak, jak należy. Było okno, a za oknem parking, a za parkingiem wzgórza, po których Mary lubiła spacerować w niedziele, zanim sklep odebrał im wszystkie niedziele. Czasami światło w oknie było białe, a czasami pomarańczowe od ulicznych latarni, i nie zawsze potrafił sobie przypomnieć, jak jedno przeszło w drugie.