No Words

The words were all still there. That was the joke of it, if it was a joke, and Walter Bell had never been much good at jokes. Bread, oven, flour, Mary, son. He could see them, the way you can see loaves through the glass of an oven door, risen and golden and ready. But when he reached for them, his hand closed on air.

Οι λέξεις ήταν όλες ακόμα εκεί. Αυτό ήταν το αστείο της υπόθεσης, αν ήταν αστείο, και ο Γουόλτερ Μπελ ποτέ δεν τα πήγαινε καλά με τα αστεία. Ψωμί, φούρνος, αλεύρι, Μαίρη, γιος. Μπορούσε να τις δει, όπως βλέπει κανείς τα καρβέλια μέσα από το τζάμι της πόρτας του φούρνου, φουσκωμένα, χρυσαφένια και έτοιμα. Αλλά όταν άπλωνε το χέρι να τις πιάσει, τα δάχτυλά του έκλειναν στο κενό.

No, not his hand. His hand was something else now. His right hand lay on the blanket like a parcel somebody had left there by mistake, heavy and not quite his. For two years it had shaken so badly that he could not cut butter; now it did not shake at all, and he would have given anything, the bakery, the house, the last fifteen years, to feel it tremble again.

Όχι, όχι το χέρι του. Το χέρι του ήταν κάτι άλλο τώρα. Το δεξί του χέρι κείτονταν πάνω στην κουβέρτα σαν ένα δέμα που κάποιος είχε αφήσει εκεί κατά λάθος, βαρύ και όχι εντελώς δικό του. Επί δύο χρόνια έτρεμε τόσο πολύ που δεν μπορούσε να κόψει βούτυρο· τώρα δεν έτρεμε καθόλου, και θα έδινε τα πάντα, τον φούρνο, το σπίτι, τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια, για να το νιώσει να τρέμει ξανά.

Time did not behave properly in this place. There was the window, and beyond the window a car park, and beyond the car park the hills where Mary had liked to walk on Sundays before the shop took all their Sundays away. Sometimes the light in the window was white, and sometimes it was orange from the street lamps, and he could not always remember how it had got from one to the other.

Ο χρόνος δεν συμπεριφερόταν σωστά σε αυτό το μέρος. Υπήρχε το παράθυρο, και πέρα από το παράθυρο ένας χώρος στάθμευσης, και πέρα από τον χώρο στάθμευσης οι λόφοι όπου άρεσε στη Μαίρη να περπατάει τις Κυριακές, πριν το μαγαζί τούς στερήσει όλες τις Κυριακές τους. Μερικές φορές το φως στο παράθυρο ήταν λευκό, και μερικές φορές πορτοκαλί από τα φώτα του δρόμου, και δεν μπορούσε πάντα να θυμηθεί πώς περνούσε από το ένα στο άλλο.

Mary came, sometimes, in the orange light. Not really. He was not a fool, even now. But she sat in the plastic chair with her hands in her lap, in her blue Sunday coat, the way she had sat beside his bed the time he broke his ankle falling off the flour sacks, and she looked at him with that expression she had kept for when he had been stupid in a way that was not quite forgivable but would, eventually, be forgiven.

Η Μαίρη ερχόταν, μερικές φορές, μέσα στο πορτοκαλί φως. Όχι πραγματικά. Δεν ήταν ανόητος, ούτε τώρα. Αλλά καθόταν στην πλαστική καρέκλα με τα χέρια στην ποδιά της, με το μπλε κυριακάτικο παλτό της, όπως είχε καθίσει δίπλα στο κρεβάτι του τότε που είχε σπάσει τον αστράγαλό του πέφτοντας από τα σακιά με το αλεύρι, και τον κοίταζε με εκείνη την έκφραση που κρατούσε για τις φορές που είχε φερθεί ανόητα με έναν τρόπο που δεν συγχωρούνταν ακριβώς, αλλά που στο τέλος θα συγχωρούνταν.

Well, Walter, she said, or he said for her. Well. Look at the pair of you.

«Λοιπόν, Γουόλτερ», έλεγε εκείνη, ή έλεγε εκείνος εκ μέρους της. «Λοιπόν. Κοίτα να δεις και τους δυο σας».

Because they came, both of them. That was the other thing. The boy came and sat in that chair for hours, tall and grey and thin as a rake, with flour on his knees from the bakery where he now worked at night, and said very little, which was a family talent. And the girl came after school and sat on the other side, and sometimes she held his good hand and sometimes she did not, and he understood that both were answers.

Επειδή έρχονταν, και οι δύο τους. Αυτό ήταν το άλλο πράγμα. Το αγόρι ερχόταν και καθόταν σε εκείνη την καρέκλα για ώρες, ψηλός, γκρίζος και ξερακιανός σαν τσουγκράνα, με αλεύρι στα γόνατά του από τον φούρνο όπου δούλευε τώρα τη νύχτα, και μιλούσε ελάχιστα, πράγμα που ήταν οικογενειακό ταλέντο. Και το κορίτσι ερχόταν μετά το σχολείο και καθόταν από την άλλη πλευρά, και μερικές φορές κρατούσε το καλό του χέρι και μερικές φορές όχι, και εκείνος καταλάβαινε ότι και τα δύο ήταν απαντήσεις.

The boy. He was forty-five. Walter kept forgetting that and then remembering it again, and every time it went through him like a draught under a door. In his head the boy was thirty, standing in the street in the smoke with his back to the shop, telling the whole of Bridge Street a lie in a clear loud voice. In the chair he was forty-five, and there was grey in his beard, and his hands, Walter noticed, had begun very slightly to shake.

Το αγόρι. Ήταν σαράντα πέντε χρονών. Ο Γουόλτερ συνέχιζε να το ξεχνάει και μετά να το ξαναθυμάται, και κάθε φορά τον διαπερνούσε σαν ρεύμα αέρα κάτω από την πόρτα. Στο μυαλό του το αγόρι ήταν τριάντα, να στέκεται στον δρόμο μέσα στους καπνούς με την πλάτη στο μαγαζί, λέγοντας σε ολόκληρη την Μπριτζ Στριτ ένα ψέμα με καθαρή, δυνατή φωνή. Στην καρέκλα ήταν σαράντα πέντε, και υπήρχαν γκρίζες τρίχες στα γένια του, και τα χέρια του, πρόσεξε ο Γουόλτερ, είχαν αρχίσει ανεπαίσθητα να τρέμουν.