No Words

The words were all still there. That was the joke of it, if it was a joke, and Walter Bell had never been much good at jokes. Bread, oven, flour, Mary, son. He could see them, the way you can see loaves through the glass of an oven door, risen and golden and ready. But when he reached for them, his hand closed on air.

De woorden waren er allemaal nog. Dat was juist de grap ervan, als het al een grap was, en Walter Bell was nooit erg goed geweest in grappen. Brood, oven, bloem, Mary, zoon. Hij kon ze zien, zoals je broden door het glas van een ovendeur kunt zien, gerezen en goudbruin en klaar. Maar toen hij ernaar reikte, sloot zijn hand zich om lucht.

No, not his hand. His hand was something else now. His right hand lay on the blanket like a parcel somebody had left there by mistake, heavy and not quite his. For two years it had shaken so badly that he could not cut butter; now it did not shake at all, and he would have given anything, the bakery, the house, the last fifteen years, to feel it tremble again.

Nee, niet zijn hand. Zijn hand was nu iets anders. Zijn rechterhand lag op de deken als een pakje dat iemand er per ongeluk had laten liggen, zwaar en niet helemaal van hem. Twee jaar lang had hij zo hevig getrild dat hij geen boter kon snijden; nu trilde hij helemaal niet meer, en hij had er alles voor overgehad, de bakkerij, het huis, de laatste vijftien jaar, om hem weer te voelen beven.

Time did not behave properly in this place. There was the window, and beyond the window a car park, and beyond the car park the hills where Mary had liked to walk on Sundays before the shop took all their Sundays away. Sometimes the light in the window was white, and sometimes it was orange from the street lamps, and he could not always remember how it had got from one to the other.

De tijd gedroeg zich hier niet zoals het hoorde. Er was het raam, en voorbij het raam een parkeerplaats, en voorbij de parkeerplaats de heuvels waar Mary graag op zondagen wandelde voordat de winkel al hun zondagen afnam. Soms was het licht in het raam wit, en soms was het oranje van de straatlantaarns, en hij kon zich niet altijd herinneren hoe het van het een naar het ander was gegaan.

Mary came, sometimes, in the orange light. Not really. He was not a fool, even now. But she sat in the plastic chair with her hands in her lap, in her blue Sunday coat, the way she had sat beside his bed the time he broke his ankle falling off the flour sacks, and she looked at him with that expression she had kept for when he had been stupid in a way that was not quite forgivable but would, eventually, be forgiven.

Mary kwam soms, in het oranje licht. Niet echt. Hij was geen dwaas, zelfs nu niet. Maar ze zat in de plastic stoel met haar handen in haar schoot, in haar blauwe zondagse jas, precies zoals ze naast zijn bed had gezeten toen hij zijn enkel had gebroken na een val van de meelzakken, en ze keek hem aan met die blik die ze bewaarde voor wanneer hij dom was geweest op een manier die niet helemaal vergeeflijk was, maar die uiteindelijk wel vergeven zou worden.

Well, Walter, she said, or he said for her. Well. Look at the pair of you.

“Nou, Walter,” zei ze, of hij zei het voor haar. “Nou. Kijk eens naar jullie tweeën.”

Because they came, both of them. That was the other thing. The boy came and sat in that chair for hours, tall and grey and thin as a rake, with flour on his knees from the bakery where he now worked at night, and said very little, which was a family talent. And the girl came after school and sat on the other side, and sometimes she held his good hand and sometimes she did not, and he understood that both were answers.

Want ze kwamen, allebei. Dat was het andere. De jongen kwam en zat urenlang in die stoel, lang en grijs en broodmager, met bloem op zijn knieën van de bakkerij waar hij nu ’s nachts werkte, en zei heel weinig, wat een familietalent was. En het meisje kwam na school en zat aan de andere kant, en soms hield ze zijn goede hand vast en soms niet, en hij begreep dat beide antwoorden waren.

The boy. He was forty-five. Walter kept forgetting that and then remembering it again, and every time it went through him like a draught under a door. In his head the boy was thirty, standing in the street in the smoke with his back to the shop, telling the whole of Bridge Street a lie in a clear loud voice. In the chair he was forty-five, and there was grey in his beard, and his hands, Walter noticed, had begun very slightly to shake.

De jongen. Hij was vijfenveertig. Walter bleef dat vergeten en het zich dan weer herinneren, en elke keer trok het door hem heen als tocht onder een deur. In zijn hoofd was de jongen dertig, staand op straat in de rook met zijn rug naar de winkel, terwijl hij met luide, duidelijke stem een leugen vertelde aan heel Bridge Street. In de stoel was hij vijfenveertig, en er zat grijs in zijn baard, en zijn handen, merkte Walter op, waren heel lichtjes begonnen te trillen.