No Words

The words were all still there. That was the joke of it, if it was a joke, and Walter Bell had never been much good at jokes. Bread, oven, flour, Mary, son. He could see them, the way you can see loaves through the glass of an oven door, risen and golden and ready. But when he reached for them, his hand closed on air.

Οι λέξεις ήταν όλες ακόμα εκεί. Αυτό ήταν το αστείο της υπόθεσης, αν ήταν αστείο, και ο Γουόλτερ Μπελ ποτέ δεν τα πήγαινε καλά με τα αστεία. Ψωμί, φούρνος, αλεύρι, Μαίρη, γιος. Μπορούσε να τις δει, όπως βλέπει κανείς τα καρβέλια μέσα από το τζάμι της πόρτας του φούρνου, φουσκωμένα, χρυσαφένια και έτοιμα. Αλλά όταν άπλωνε το χέρι να τις πιάσει, τα δάχτυλά του έκλειναν στο κενό.

No, not his hand. His hand was something else now. His right hand lay on the blanket like a parcel somebody had left there by mistake, heavy and not quite his. For two years it had shaken so badly that he could not cut butter; now it did not shake at all, and he would have given anything, the bakery, the house, the last fifteen years, to feel it tremble again.

Όχι, όχι το χέρι του. Το χέρι του ήταν κάτι άλλο τώρα. Το δεξί του χέρι κείτονταν πάνω στην κουβέρτα σαν ένα δέμα που κάποιος είχε αφήσει εκεί κατά λάθος, βαρύ και όχι εντελώς δικό του. Επί δύο χρόνια έτρεμε τόσο πολύ που δεν μπορούσε να κόψει βούτυρο· τώρα δεν έτρεμε καθόλου, και θα έδινε τα πάντα, τον φούρνο, το σπίτι, τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια, για να το νιώσει να τρέμει ξανά.

Time did not behave properly in this place. There was the window, and beyond the window a car park, and beyond the car park the hills where Mary had liked to walk on Sundays before the shop took all their Sundays away. Sometimes the light in the window was white, and sometimes it was orange from the street lamps, and he could not always remember how it had got from one to the other.

Ο χρόνος δεν συμπεριφερόταν σωστά σε αυτό το μέρος. Υπήρχε το παράθυρο, και πέρα από το παράθυρο ένας χώρος στάθμευσης, και πέρα από τον χώρο στάθμευσης οι λόφοι όπου άρεσε στη Μαίρη να περπατάει τις Κυριακές, πριν το μαγαζί τούς στερήσει όλες τις Κυριακές τους. Μερικές φορές το φως στο παράθυρο ήταν λευκό, και μερικές φορές πορτοκαλί από τα φώτα του δρόμου, και δεν μπορούσε πάντα να θυμηθεί πώς περνούσε από το ένα στο άλλο.