Twelve Rounds a Night

Daniel Osei knew Hollin Bridge the way other people know a song they have heard too often: not by thinking about it, but in his hands. Twelve rounds a night, eight years. The hump in the road outside the swimming baths that made the whole bus sigh. The traffic light by the town hall that stayed red for ninety seconds even when there was nobody within a mile. The fox that crossed Mill Road at twenty past one, every night, with the air of someone late for an appointment.

Ο Ντάνιελ Οσέι γνώριζε το Χόλιν Μπριτζ όπως οι άλλοι άνθρωποι ξέρουν ένα τραγούδι που έχουν ακούσει πάρα πολλές φορές: όχι σκεπτόμενος γι' αυτό, αλλά με τα ίδια του τα χέρια. Δώδεκα δρομολόγια τη νύχτα, οκτώ χρόνια. Το σαμαράκι στον δρόμο έξω από τα δημοτικά λουτρά που έκανε ολόκληρο το λεωφορείο να αναστενάζει. Το φανάρι δίπλα στο δημαρχείο που έμενε κόκκινο για ενενήντα δευτερόλεπτα, ακόμα και όταν δεν υπήρχε ψυχή σε απόσταση ενός μιλίου. Η αλεπού που διέσχιζε τη Μιλ Ρόουντ στη μία και είκοσι, κάθε βράδυ, με το ύφος κάποιου που έχει αργήσει σε ένα ραντεβού.

He knew his passengers too. Not their names, mostly, but their shapes. The nurses going home from the late shift, who slept with their heads against the window and woke exactly at their stops as if an alarm had gone off inside them. The cleaners going in. The lonely ones who rode the whole route twice because the bus was warm and the driver said hello. Once, for a month, a very old man who got on at the hospital every night at two and got off at the cemetery gates, and then one night did not get on any more.

Γνώριζε επίσης τους επιβάτες του. Όχι τα ονόματά τους, ως επί το πλείστον, αλλά τις σιλουέτες τους. Τις νοσοκόμες που γύριζαν σπίτι από τη νυχτερινή βάρδια, οι οποίες κοιμούνταν με το κεφάλι ακουμπισμένο στο τζάμι και ξυπνούσαν ακριβώς στη στάση τους, σαν να είχε χτυπήσει μέσα τους ένα ξυπνητήρι. Τις καθαρίστριες που πήγαιναν στη δουλειά. Τους μοναχικούς ανθρώπους που έκαναν ολόκληρη τη διαδρομή δύο φορές επειδή το λεωφορείο ήταν ζεστό και ο οδηγός τούς έλεγε «καλησπέρα». Μια φορά, για έναν μήνα, έναν πολύ ηλικιωμένο άντρα που επιβιβαζόταν στο νοσοκομείο κάθε βράδυ στις δύο και κατέβαινε στις πύλες του νεκροταφείου, και μετά, ένα βράδυ, δεν ξανανέβηκε πια.

That was the thing about the night, Daniel had found. People were more honest in it. Whatever they were carrying, they carried it more openly at three in the morning, as though the dark gave them permission. He had chosen the night shift eight years ago so that he could see Grace in the afternoons. He had stayed on it, he sometimes suspected, because in the daylight he had never been sure what to do with himself, and in the dark he always knew. Drive. Stop. Open the doors. Say hello.

Αυτό ήταν το ιδιαίτερο με τη νύχτα, είχε διαπιστώσει ο Ντάνιελ. Οι άνθρωποι ήταν πιο ειλικρινείς μέσα σε αυτήν. Ό,τι κι αν κουβαλούσαν, το κουβαλούσαν πιο ανοιχτά στις τρεις το πρωί, σαν να τους έδινε άδεια το σκοτάδι. Είχε επιλέξει τη νυχτερινή βάρδια πριν από οκτώ χρόνια, για να μπορεί να βλέπει την Γκρέις τα απογεύματα. Είχε παραμείνει σε αυτήν, υποψιαζόταν καμιά φορά, επειδή στο φως της ημέρας δεν ήταν ποτέ σίγουρος τι να κάνει με τον εαυτό του, ενώ στο σκοτάδι ήξερε πάντα. Οδήγησε. Σταμάτα. Άνοιξε τις πόρτες. Πες «καλησπέρα».