The Town Hall

The big hall of Hollin Bridge town hall had been built in 1887 for a population that had believed, with Victorian confidence, that it would go on growing for ever. It had a high ceiling painted with faded gold stars, tall windows, and a little stage at one end where brass bands had played and couples had been married. It also had a smell of floor polish and old radiators that Ana had come to associate with the winter fair and three hundred rolls.

Η μεγάλη αίθουσα του δημαρχείου του Χόλιν Μπριτζ είχε χτιστεί το 1887 για έναν πληθυσμό που πίστευε, με βικτοριανή αυτοπεποίθηση, ότι θα συνέχιζε να αυξάνεται για πάντα. Είχε ψηλή οροφή ζωγραφισμένη με ξεθωριασμένα χρυσά αστέρια, ψηλά παράθυρα και μια μικρή σκηνή στη μία άκρη, όπου άλλοτε έπαιζαν μπάντες χάλκινων πνευστών και παντρεύονταν ζευγάρια. Είχε επίσης μια μυρωδιά από παρκετίνη και παλιά καλοριφέρ, την οποία η Άνα είχε συνδέσει με τη χειμερινή γιορτή και τριακόσια ψωμάκια.

Tonight it held more people than it had held, Priya said, since the night the mill closed. They filled every one of the two hundred folding chairs the caretaker had set out in rows. Then they stood along the walls, and then they stood in the doorway at the back, coats still on, because it had begun to rain and nobody wanted to go home and miss it. Ana recognised half of them from the queue at ten to five. She did not recognise the other half at all.

Απόψε είχε μέσα περισσότερο κόσμο απ’ όσο είχε συγκεντρώσει, είπε η Πρίγια, από τη νύχτα που έκλεισε το κλωστήριο. Γέμισαν και τις διακόσιες πτυσσόμενες καρέκλες που είχε στήσει σε σειρές ο επιστάτης. Μετά στάθηκαν όρθιοι κατά μήκος των τοίχων, κι έπειτα στο άνοιγμα της πόρτας στο πίσω μέρος, φορώντας ακόμα τα παλτά τους, γιατί είχε αρχίσει να βρέχει και κανείς δεν ήθελε να γυρίσει σπίτι και να το χάσει. Η Άνα αναγνώρισε τους μισούς από την ουρά στις παρά δέκα πέντε. Τους άλλους μισούς δεν τους αναγνώρισε καθόλου.

On the stage, at a long table covered with green cloth, sat the five members of the planning committee, with name cards in front of them and the faintly hunted look of people who had expected an evening about car parks. In the middle sat the chair, a small, precise woman in her sixties called Councillor Hale, with silver half-moon glasses and a gavel she clearly intended to use.

Πάνω στη σκηνή, σε ένα μακρύ τραπέζι στρωμένο με πράσινο τραπεζομάντιλο, κάθονταν τα πέντε μέλη της επιτροπής πολεοδομίας, με τα καρτελάκια των ονομάτων τους μπροστά τους και το ελαφρώς κυνηγημένο βλέμμα ανθρώπων που περίμεναν μια βραδιά αφιερωμένη στους χώρους στάθμευσης. Στη μέση καθόταν η πρόεδρος, μια μικρόσωμη, σχολαστική γυναίκα γύρω στα εξήντα, ονόματι δημοτική σύμβουλος Χέιλ, με ασημένια γυαλιά μισοφέγγαρο και ένα σφυρί που είχε σαφώς την πρόθεση να χρησιμοποιήσει.